вторник, 17 января 2017 г.

За кадрам

Мой блог прысвечаны пытанням навукі, а не маім асабістым прыгодам. Часам згадваю пра тое, што адбывалася асабіста са мной, у кантэксце развіцця тэмы, але часам абыходжу лішнія падрабязнасці. Нядаўна падумаў, што можа камусьці з маіх чытачоў будзе цікава ў якіх умовах нараджаліся некаторыя паведамленні.

Пост пра грамадства і рэлігію старажытных людзей нараджаўся суботнім ранкам пасля ўрагану Хав'ер, які закідаў Мінск снегам у сакавіку 2013 г. Мае студэнты-міжнароднікі не прыйшлі на пары ў БДУ. Гэта была адна група, з якой мы павінны былі займацца прыкладна з 8.00 да 12.00. Я добрасумленна сядзеў у кабінеце і пісаў. Часу не хапіла, працаваў да моманту калі прыйшла "наступная" выкладчыца. Пацікавілася, што я там пішу, і пагадзілася, што можа так яно і ёсць. Пасля я сядзеў у калідоры ўніверсітэта і дабіваў пост, але там ужо заставалася нешмат дапрацаваць, таму сядзеў нядоўга.

Калі я быў са старэйшым сынам у 2-й дзіцячай бальніцы Мінска (яму рабілі планавую аперацыю), то ў перапынках паміж завіханнямі дарабіў пост пра Мураўёва і пераклаў артыкул Р. Рафаэла пра Бостанскае чаяпіцце.

2-я бальніца. Здымак з сайта арганізацыі

Відэа пра падмуркі на вул. Сядова здымаў падчас абедзенага перапынку на адным рэлігійным мерапрыемстве, якое праходзіла побач у ДК МАЗ. Спяшаўся я не таму, што не хапала часу, а таму, што доўга не хапала грошай на нармальную карту памяці і мусіў паспець за 5 хвілін.

Калі я збіраў матэрыял пра білборды і цэклікі на беларускай мове, у вагоне метро да мяне зачапіўся п'яны мужчына, год пад 60. Патрабаваў дакументы. Калі я запытаўся, на якой падставе ён мае права іх у мяне патрабаваць, паспрабаваў узяць мяне за каўнер. Я перахапіў яго руку і адвёў так, што паказаў, што магу і скруціць яе за спіну. Адпусціў руку, адышоў. Мужык толькі лаяўся на мяне, але больш не кранаў. Мая сям'я была побач. Старэйшы сын нават з сур'ёзным відам пайшоў на хулігана, але я яго стрымаў. Жонка ўпрасіла мяне выйсці раней і я не стрымаўшыся сказаў п'янаму, што яму пашанцавала, што я хрысціянін. Пазней мы даведаліся, што яго затрымалі.



На могілках Цна сітуацыя была супрацьлеглай. Мясцовы жыхар Віктар, прыкладна таго ж узросту, паказаў дарогу на могілкі. Калі я вяртаўся, зноў сустрэў яго. Віктар запытаў, хто там у мяне пахаваны. Я патлумачыў, што я там рабіў, і мы яшчэ хвілін 20 стаялі пад дажджом і размаўлялі "за жыццё". Пры гэтым Віктар быў рад дапамагчы, раіў даследаваць могілкі за МКАД і быў задаволены, што пра іх могілкі напішуць.

Панарамнае відэа з Нацыянальнай бібліятэкі таксама не абыйшлося без прыгодаў. Першая спроба не атрымалася: я забыўся распавесці некаторыя істотныя дэталі, а падчас пераходаў па пляцоўцы выпадкова здымаў дзявочыя ногі ў мініспадніцах. Вынікі праверыў толькі дома. Таму дубль 2 рыхтаваў больш старанна. Увогуле людзі, якія былі са мной і маімі сынамі на агляднай пляцоўцы, не асабліва здзівіліся ўбачыць гісторыка з камерай у такім месцы і мяне здавалася ніхто асабліва не слухаў. Але высветлілася, што адна не зусім маладая жанчына цярпліва чакала моманту падыйсці да мяне. Не, не цікавіў я яе ні як мужчына (і дзякуй Богу!), ні як гісторык. Ёй трэба было дапамагчы разабрацца з фотаапаратам у тэлефоне...



Падчас 2-й паездкі ў Печы мы з маім старэйшым сынам Данікам пайшлі на "інжынерку". Я планаваў дэталёва разгледзіць месца дзе раней стаялі некаторыя вучэбныя ўмацаванні для салдат, а цяпер быў толькі падлесак. Мы амаль мінулі стадыён і раптам у падлеску пачалася страляніна. Салдаты тэрмінвай службы практыкаваліся дзесьці ўглыбі, там, дзе дрэвы былі высокія і іх было небачна. Здаецца, стралялі яны і раней, калі мы былі дома ў маіх бацькоў. Я разумеў, што яны ніяк не павінны нас зачапіць бо паміж намі і імі была пэўная адлегласць і яны павінны былі назіраць сваю тэхніку бяспекі. У свой час сам страляў з "калашнікава" ў аналагічных умовах на ваеннай падрыхтоўцы ў школе, але гэта была ў іншым канцы пасёлка... Тым не менш, загадаў сыну стаяць на стадыёне, я сам наблізіўся на ўскрай падлеску і думаю: "Калі раптам хто стрэліць у мой бок і мяне зачэпіць, сын хоць ведае куды вяртацца, а калі не згублю прытомнасць, то магу і сам выклікаць "хуткую дапамогу" па мабільніку". Зараз не ведаю, ці стаў бы рызыкаваць зноў, але тады жаданне гістарычных даследаванняў змагалася з разважлівасцю ў маёй галаве. Убачыўшы, што ніякіх слядоў ад былых умацаванняў не захавалася, я не стаў лезці ў падлесак і адышоўшы назад у бок стадыёна, крыкнуў сыну куды яму рухацца. Калі мы адышлі на зусім, на мой погляд, бяспечную адлегласць, то пайшлі далей разам.



Калі згадаю яшчэ некія цікавыя казусы ці яны адбудуцца са мной у будучым, пост буду развіваць.

Комментариев нет:

Отправить комментарий