16.06.2022

Мэйсан і Буся. Сачыненне Данііла Берастоўскага

 

***

У дзядулі жыў кот Мэйсан. Ён быў шэры з белым жыватом, зялёнымі вочкамі. Ён вельмі любіў дзядулю, сябраваў з ім. Ён чакаў дзядулю з працы, сумаваў па ім. Калі ён прыходзіў, кот пачынаў бегаць па кватэры і гуляць з ім. Нават калі аднойчы бабуля лаяла дзядулю, Мэйсан стаў яе царапаць.

Аднойчы, калі кот сядзеў на падваконніку, пад гэтым акном сядзела кошка і глядзела на яго. Ён мітусіўся, хацеў патрапіць да яе, але сетка ад камароў яму не давала гэтага зрабіць. Цераз якісьці час дзядуля прынёс яе ў дом. Яны толькі пачалі знаёміцца, але ў гэтыя дні здарылася нешта дрэннае...

Праз некалькі дзён пасля з'яўлення кошкі Бусі (так яе назваў дзядуля) у доме памерла бабуля. Мэйсік, напэўна, зразумеў, што адбылося штосьці  дрэннае, таму што ён захварэў і нічога не еў. Буся таксама. Калі я прыходзіў да дзядулі, я ўбачыў Бусю, якая ляжала на канапе, але яна схавалася. Мэйсан таксама схаваўся недзе.

Цераз некалькі дзён пасля гэтага Мэйсік і Буся паздаравелі. Яны ўжо елі, смачна елі, не сумавалі. Буся вучыла Мэйсю даядаць ежу, бо калі кот не даядаў, кошка з'ядала сама. Яна любіла даставаць Мэйска тым, што біла яго лапкай. Мэйсік быў старэйшы і дужэйшы за яе, але ён цярпліва сядзеў, проста праганяючы яе. Але цераз хвіліну ў яго канчалася цярпенне і ён не вельмі моцна кусаў яе або біў яе лапкай.  Потым ён бегаў за ёй па пакоі, яна пішчала і хавалася.

Буся і Мэйсан добра сябравалі, нават ляжалі і гулялі разам. Гэта добрыя сябры, яны разам і да цяперашняга часу.

11.04.2022

P.S. Усе персанажы і падзеі НЕ выдуманыя. Сачыненне апублікавана з мінімальнымі бацькоўскімі праўкамі лексіка-граматычных памылак і захаваннем аўтарскай арфаграфіі. На фота самі Мэйсан і Буся па стане на лета 2022 г.

Таксама:

10 год у ролі таты

Відэатворчасць Д. Берастоўскага ў адвольным парадку:





28.05.2022

Немного о Ливии 2011 года

 

Нижеследующий текст - это перевод англоязычной статьи о гражданской войне в Ливии моего бывшего студента ИПД А. Ерохина, который он выполнял в рамках задания по переводческой практике. К сожалению, все данные по оригиналу уже утрачены, поэтому сделать ссылку на оригинал не могу. Также я ничего не пытаюсь доказать публикацией этого материала и привожу его исключительно для любителей истории. Ошибки перевода, совершенные студентом 4 курса, и проскочившие мимо моих уставших глаз в 2011 году, считайте за :)

Ливия – Протесты

Ливия, богатая нефтью страна в Северной Африке, находится под иногда неустойчивым контролем полковника Муамара эль-Каддафи, с тех пор как он захватил власть в 1969 году. Но в феврале 2011 г. волнения, охватившие большую часть арабского мира, затронули и некоторые ливийские города. Хотя они начались с относительно организованного центра антиправительственных противников в Бенгази, их продвижение к столице Триполи было быстрое и самопроизвольное, несмотря на усилия скоординировать протесты. Полковник Каддафи ответил невиданным прежде уровнем насилия, но повстанцы сопротивлялись и к ним примкнули племенные лидеры, и многие представители вооруженных сил, что дало возможность захватить восточную половину страны.

Предистория

Полковник Каддафи пришел к власти в результате бескровного переворота в сентябре 1969 г. и управлял держа страну в ежовых рукавицах, стремясь распространить влияние Ливии в Африке. Он построил свое правление на культе личности и семейных и племенных союзах, поддержанных щедрыми поступлениями от нефтяных доходов Ливии.

Соединенные Штаты отозвали своего посла из Ливии в 1972 г. после того, как полковник Каддафи отказался от соглашений с Западом и неоднократно яростно выступал против Соединенных Штатов в речах и публичных заявлениях.

После того как толпа, сожгла американское посольство в 1979 г. Соединенные Штаты разорвали отношения. Но отношения достигли своей низшей точки в 1986 г. когда администрация Рейгана обвинила Ливию в организации теракта на дискотеки в Германии, который унёс жизни трех человек. В ответ Соединенные Штаты бомбили в Триполи и Бенгази.

Самыми печально известными из действий Ливии был взрыв самолёта в 1988 г. рейса 103 “Пан Америка” из Локерби, Шотландии, который унёс жизни 270 человек. Ливия позже признала свою ответственность за случившееся, выдало подозреваемых правосудию, и заплатила семьям жертв больше чем 2 миллиарда долларов.

После неожиданного решения отказаться от терроризма в 2003 г., полковник Каддафи восстановил дипломатические и экономические связи со всей Европой. Он также изменил отношение к Израилю. Человек, который когда-то призывал сбросить "сионистов" в море, защищал идею формирования единого государства, где евреи и палестинцы жили бы вместе в мире.

Вместо того, чтобы пытаться дестабилизировать своих арабских соседей, он основал панафриканскую конфедерацию, созданную по образцу Европейского союза. 2 февраля 2009 г., полковника Каддафи назначили председателем Африканского Союза. Его избрание на этот пост, однако, вызвало недоумение среди некоторых из 53 стран-членов организации, а также среди дипломатов и аналитиков. Полковник, который управлял Ливией железной рукой, совершенно изменился, уподобившись современным лидерам демократических стран, таких как Танзания, Гана и Нигерия.

Самые существенные изменения были сделаны, полковником Каддафи, по отношению к Соединенным Штатам. Он был среди первых арабских лидеров, которые осудили нападения 11 сентября, и он одобрил вторжение американцев в Афганистан. К удивлению других арабских лидеров он, согласно некоторым сообщениям, поделился данными своей разведки по Аль Каиде с Соединенными Штатами, чтобы помочь в охоте на международных агентов этой организации. Он также сотрудничал с Соединенными Штатами и Европой по вопросам ядерного оружия, по терроризму и о проблемах иммиграции.

Полковник Каддафи, родившийся в 1942, является отцом многих сыновей, которые теперь ждут своей очереди на власть. Эксперты считают, что его старший сын, Сеиф аль-Ислам эль-Каддафи, является лидером на данный момент. Он получил образование в Великобритании, хорошо одетый и бегло говорящий на английском языке, он был мостом между центрами власти Ливии и Западом.

До волнений 2011 года, единственная возможность потенциальных изменений в Ливии исходила от Сеиф аль-Ислам эль-Каддафи, сына и возможного преемника полковника Каддафи, который говорил о демонтировании наследия социализма и авторитаризма, установленного его отцом 40 лет назад. Сеиф Каддафи предложил далеко идущие перемены: не облагаемые налогом инвестиционные зоны, налоговый оазис для иностранцев, отмены требований визы и развития роскошных гостиниц.

Сеифу Каддафи нравилось хвастаться, что его страна могла бы быть “Дубаи Северной Африки,” говорил он, указывая на близость Ливии к Европе (полет от Лондона до Триполи составляет менее чем три часа), её богатые запасы энергоносителей и 1930 км почти не загрязненного Средиземноморского побережья. Ливия богаче, нежели обремененный долгами и бедный на нефть Дубаи. Ее ВВП на душу населения составляет 15 000 долларов, это выше чем в Польше, Мексике и Чили, согласно данным Всемирного банка. По данным правительства Ливии, запас нефтяных доходов, составляет 65 миллиардов долларов. И правительство объявило о планах инвестировать 130 миллиардов долларов в течение следующих трёх лет, чтобы улучшить инфраструктуру страны.

Но действительность повседневной жизни в Триполи оставалась далеко удаленной от этих возвышенных идей. Улицы усыпаны мусором, тротуары зияют дырами, благоприятных для туриста гостиниц и ресторанов - немного и расположены они далеко. И в то время как многие приморские гостиницы всё же строятся, город в значительной степени игнорирует своё самое большое преимущество – Средиземноморское побережье.

Уровень безработицы составляет - 30 процентов, и большая часть потенциальной рабочей силы недостаточно обучена.

Восстание в Ливии.

В феврале 2010 г., протесты вспыхнули в нескольких районах Ливии в так называемый День Гнева, чтобы бросить решающий вызов 41-летнему железному правлению полковника Каддафи. Тысячи вышли на улицу в своенравном городе Бенгази; в Триполи; и в трех других населённых пунктах, согласно сообщениям Хьюман Райтс Вотч. Государственные СМИ Ливии, тем не менее, показали ливийцев, махающих зелеными флагами и митингующих в поддержку полковника Каддафи.

Чтобы продемонстрировать, что он все еще контролирует ситуацию, полковник Каддафи, выступил по телевидению 22 февраля 2011 г., из своей резиденции построенной на армейских казармах в Триполи, на которых все еще видны следы американских бомбёжек 1986 г.

В длинном, хаотичном адресе он возлагал ответственность за волнения на “иностранных агентов,” маленькую группу людей, подкупающих и обольщающих народ, и наивное желание молодых людей подражать восстаниям в Египте и Тунисе. Не признавая серьезность кризиса на улицах столицы, он описал себя красивыми словами. “Муамар Каддафи является историей, сопротивлением, свободой, славой, революцией,” объявил он.

Международное осуждение сильного подавления сопротивления продолжало нарастать. Госсекретарь Хилари Родэм Клинтон осудила насилия над протестующими в своём заявлении. 21 февраля Пан Ги Мун, генеральный секретарь Организации Объединенных Наций, сказал, что он говорил с полковником Каддафи и убедил его немедленно остановить нападения на протестующих. Совет Безопасности ООН на срочной встрече на следующий день осудил кровопролитие.

Силы безопасности Полковника.

Полковник Каддафи, который пришел к власти в результате военного переворота, всегда держал ливийские вооруженные силы слишком слабыми и разделенными, чтобы восстать против него. Приблизительно половина относительно маленькой армии Ливии с 50,000 участниками составлена из плохо обучаемых и ненадежных призывников, согласно Центру Стратегических и Международных Исследований.

Многие из армейских частей организованы по племенному разделению, что гарантирует преданность солдат к их собственному клану, чем верховному командованию – яркий пример: переход военных на помощь к повстанцам при взятии восточного города Бенгази.

Представители собственного клана Каддафи преобладают в ВВС и в верхнем командующим составе армии, и они, как считается, остались верными Полковнику, частично потому что его клан потеряет многое, от его изгнания.

Подозрительный к своим собственным военачальникам, Полковник создавал сложную структуру вооружённых сил – включающую особые отделы регулярной армии, которые работают прежде всего на его семью. Они предназначены, для того чтобы контролировать армию и население. Наверху этой структуры находятся войска революционной охраны (примерно 3,000 человек) которые, главным образом охраняют его лично.

Но возможно самая существенная сила, которую полковник Каддафи развернул против восстания, как предполагают около 2 500 безжалостных наемников из стран, таких как: Чад, Судан и Нигер, которых он называет Панафриканская Исламская Бригада.

Последняя Цитадель

25 февраля, силы безопасности, преданные полковнику Каддафи, использовали орудийный огонь, чтобы попытаться рассеять тысячи протестующих, которые выходили из мечетей после молитв и подавить сопротивление правительству в Триполи. Лидеры восстания в ответ созвали войска из соседних городов и других частей страны, чтобы начать вооружённую борьбу. Международные усилия по остановлению кровопролития, казалось, получили импульс, от Совета Безопасности ООН, который был созван, чтобы обсудить предложение проекта о санкциях против ливийских лидеров и от НАТО, созвавшей чрезвычайную сессию в Брюсселе.

Смелая попытка полковником Каддафи доказать, что он твердо контролирует Ливию, оказалось, имела неприятные последствия; иностранные журналисты, которых он пригласил в столицу обнаружили кварталы столицы города охваченные беспорядками. Свидетели описали снайперов и зенитные орудия, стреляющие в невооруженных гражданских лиц, а силы безопасности убирали мертвых и раненных с улиц и больниц, очевидно чтобы скрыть растущее число жертв.

Повстанцы уже угрожали взять Триполи, но оказалось, что борьба была далека от окончания; вооруженные правительственные силы сосредотачивались вокруг города. Совет Безопасности ООН проголосовал единогласно за наложение санкций на полковника Каддафи и его правительство, и призвал к международному расследованию военных преступлений “широко распространенных и систематических нападений” на ливийских граждан.

2 марта, повстанцы в стратегическом нефтяном городе Брега отражали нападение сотен солдат полковника Каддафи. Продолжающееся весь день сражение было первым крупным наступлением полковника на поддержанном мятежником востоке страны, с начала ливийского восстания.

Хотя ясно, что режим полковника Каддафи подорван, он все еще сохраняет существенную силу, и достаточную поддержку среди критически настроенных племен и организаций, включая части армии и воздушных сил, что позволит ему сохранить власть в Триполи в течение ещё некоторого времени.

Перевод с английского из источников yahoo.com Александра Ерохина

Опубликовано на сайте Гісторыя Pure 16.05.2011 г.

См. также:

Поворот столетней давности. Забытая революция

Беларусь или Белоруссия? Казахский или кахазстанский? С точки зрения переводчика

Источник изображения в начале поста. На иллюстрации: флаги Ливии времен Каддафи (слева) и Революции (справа). Иллюстрация не содержит призывов к действиям и служит целям визуализации текста.

07.05.2022

Стихи о скоротечности жизни

 


Людям свойственно размышлять иногда о скоротечности жизни. Творческие люди могут облечь свои мысли в художественную форму. Хотя на эту тему написано много произведений, мой выбор остановился на двух стихотворениях. Первое известно многим, но в моей памяти оно вызывает воспоминание об уроках русского языка на пятом курсе БГПУ, где нам его читала преподаватель и вызывает в памяти картины начала 2000-х, когда я был молод, полон сил и заканчивал вуз :). А второе случайно попалось мне на глаза в прошлом году в газете одного предприятия. Поскольку произведение было трогательным и хорошо написанным, я провел маленькое исследование о нем в интернете и нашел его доработанную в конце 2010-х версию с печальным финалом. Именно тогда я подумал познакомить читателей блога с обоими стихотворениями.

Олег Молотков. Человеческая комедия. Инженерный вариант

Мама, сказка, каша, кошка,

книжка, яркая обложка,

Буратино, Карабас,

ранец, школа, первый класс,

грязь в тетрадке, тройка, двойка,

папа, крик, головомойка,

лето, труд, колхоз, солома,

осень, сбор металлолома,

Пушкин,  Гоголь, Дарвин, Ом,

Ганнибал, Наполеон,

Менделеев, Герострат,

бал прощальный, аттестат,

институт, экзамен, нервы,

конкурс, лекция, курс первый,

тренировки, семинары,

песни, танцы, тары-бары,

прочность знаний чет-нечет,

радость, сессия, зачет,

стройотряд, жара, работа,

волейбол,  газета, фото,

общежитье, ”взятка”, “мизер”,

радиола, телевизор,

карандаш, лопата, лом,

пятый курс, проект, диплом,

отпуск, море, пароход,

по Кавказу турпоход,

кульман, шеф, конец квартала,

цех, участок, план по валу,

ЖСК, гараж, квартира,

теща, юмор и сатира,

детский сад, велосипед,

шашки, шахматы, сосед,

шашлыки, рыбалка, лодка,

раки, пиво, вобла, водка,

сердце, печень, лишний вес,

возраст, пенсия, собес,

юбилей, банкет, награда,

речи, памятник, ограда.

1975


Мальвина Матрасова. Девочке три.

Девочке три, она едет у папы на шее.

Сверху всё видно совсем по-другому, чем снизу.

Папа не верит, что скоро она повзрослеет.

Папа готов воплощать в жизнь любые капризы...


Девочке шесть, на коленках у папы удобно.

Он подарил ей щенка и большую конфету.

Папа колючий, как ёж, и как мишка, огромный.

Папа умеет и знает вообще всё на свете...


Девочке десять, и ей захотелось помаду.

Спёрла у мамы, накрасила розовым губы.

Папа ругался, кричал, что так делать не надо.

Папа умеет бывать и сердитым, и грубым...


Девочке скоро пятнадцать, она повзрослела.

В сумочке пачка «эссе» в потаённом кармане.

Папа вчера предложил покататься на шее.

Девочка фыркнула: "Ты же не выдержишь, старый"...


Девочка курит в окно и отрезала чёлку.

Девочка хочет тату и в Египет с подружкой.

Папа зачем-то достал новогоднюю ёлку.

Девочке это давно совершенно не нужно...


Девочке двадцать, она ночевала не дома.

Папа звонил раз пятьсот или может быть больше.

Девочка не подходила всю ночь к телефону.

Папа не спал ни минуты сегодняшней ночью...


Утром приехала, папа кричал и ругался.

Девочка злилась в ответ и кидалась вещами.

Девочка взрослая, так говорит её паспорт.

Девочка может бывать, где захочет, ночами...


Девочка замужем, видится с папой нечасто.

Папа седой, подарил ей большую конфету.

Папа сегодня немножечко плакал от счастья:

Дочка сказала, что он превращается в деда...


Девочке тридцать, ей хочется к папе на шею.

Хочется ёлку, конфету и розовый бантик.

Девочка видит, как мама и папа стареют.

В книжке хранит от конфеты разглаженный фантик...


Девочка очень устала и плачет ночами.

Папа звонит каждый день, беспокоясь о внучке.

Девочка хочет хоть на день вернуться в начало,

Девочка хочет домой, хочет к папе на ручки...


Девочка-женщина с красной помадой и лаком.

Девочка любит коньяк и смотреть мелодрамы.

Папа звонил, и по-старчески жалобно плакал.

В ночь увезли на карете в больницу их маму.


Мама поправилась, девочка ходит по кухне.

Пахнет лекарствами и чем-то приторно сладким.

Девочка знает, что всё обязательно рухнет.

Девочке хочется взять, и сбежать без оглядки

В мир, где умеют назад поворачивать время.

Где исполняются влёт все мечты и капризы.

Где она едет, как в детстве, у папы на шее,

И ей всё видно совсем по-другому, чем снизу...


P.S.

Девочке тридцать один.

Представлялось иначе.

Снизу подвал, в нём по пятницам бальные танцы. 

Мама у нас. Постоянно безудержно плачет. 

Ты бы ещё хоть на пару куплетов остался.

Знаешь, я буду писать тебе каждую осень. 

Я почему-то считаю, ты точно услышишь. 

Тут холодает, сегодня всего лишь плюс восемь. 

Листья опали, и чёрными сделались крыши.

Тут холодает. И это я не о погоде. 

Корочкой льда покрываются свежие раны. 

Мне говорят, эта боль никогда не проходит. 

Я утешаюсь, что просто пока ещё рано.


Я утешаюсь. Я знаю, что необходимо.

Это - взросления самая страшная веха.

Девочкин папа всегда будет самым любимым.

Даже глядящий на девочку с самого верха.

2018?

***
И мои "5 копеек" в отношении этих чужих трудов. Между первым и вторым стихотворением хватает отличий. Первое написано в комедийном стиле, второе -- в трагическом; в первом в деталях жизнь одного человека от начала до конца, во втором -- отношения дочери с отцом в разрезе примерно тридцати лет жизни, где мало что известно за пределами этих отношений. Первое констатирует факты, второе передает чувства; первое безглагольное (этим отчасти и прославилось) со смежной рифмовкой, второе -- с использованием всех возможных частей речи и перекрестной рифмовкой. В первом нет надежды. Во втором прослеживается вера в бессмертие души. Наконец, первое стихотворение мужское, а второе женское.

И все же у этих произведений есть одна общая точка: оба о том, что человек рождается, взрослеет, стареет и умирает. Понятно, что у каждого свой взгляд на смысл жизни и надежду на жизнь после смерти, у этих авторов один, у меня -- другой, у кого-то еще -- третий... И взгляд может меняться, о чем говорят оба вышеупомянутые произведения. Но какие бы они ни были у человека, и первое, и второе стихотворение показывают, что жизнь скоротечна. И это может быть больно.

Еще одно достоинство обоих произведений, умение передать дух времени: в первом случае -- 70-е, развитой социализм, застой и свойственные этой эпохе попытки выживать и развлекаться, а во втором жизнь времен постсоветского общества потребления 2000-х и десятых.

P.S. Не люблю подбирать иллюстрации к таким темам, просто чтобы больше человек зашли на страницу и прочитали. Но... На фото моя мама. Начало 70-х. Возле Дома Кино (Красный костел). Ее молодость и материнство еще впереди. 28 января 2022 года она умерла... 

См. также

01.05.2022

Яшчэ раз пра песні, сэнс якіх разумеюць няправільна

 Фактычна, гэты пост -- працяг папярэдняга, напісанага ў мінулым годзе. Але ў мінулым паведамленні я пісаў пра песні, якія людзі разумелі няправільна з прычыны неразумення мовы, на якой яе спявалі. А цяпер хачу звярнуць увагу на некаторыя песні, якія людзі разумелі, але па-свойму.

1


Песня "Делу время" (1984) А. Пугачовай, дзе спявачка з'вяртаецца да шумных суседзяў, стала для некаторых саавецкіх людзей магчымасцю ціха выражаць пратэст супраць савецкай улады. На канцэртах прымадонны гледачы часам падхоплівалі прыпеў "Эй, вы, там, наверху!", адрасуючы яго кіраўніцтву СССР. (Аналагічным чынам на п'есе "Незнайка на месяцы" ў адным маскоўскім тэатры некалькі год таму фраза "Хто такія паліцэйскія? Гэта бандыты!" сарвала апладысменты дарослай публікі).

2


Песня "Перемен" (1986) В. Цоя была пра перамены ўнутры чалавека, але стала нефармальным гімнам палітычных пратэстаў, асабліва ў 2010-х гг
. Так падчас мінскіх летніх пратэстаў 2011 г. гэта песня выкарыстоўвалася як заклік да палітычных зменаў. Пазней гэта песня гучала на пратэстах у Маскве 2019 г. і ў Хабараўску ў 2020 г. Падчас пратэстаў 2020 г. у Беларусі яе актыўна слухалі толькі ў жніўні, потым па папулярнасці яе абыйшла песня "Муры турмы". Нягледзячы на распаўсюджаныя чуткі, у Беларусі выкананне "Перамен" на канцэртах не забаронена, але за выкарыстанне на палітычных акцыях могуць быць праблемы.

3


Песня "Я люблю вас, девочки" (1989) Р. Жукава не мае ў сваім змесце нічога эратычнага, але некаторымі слухачамі ўспрымалася як праява бісексуальнасці артыста
. Прычына ў фразе прыпеву "я люблю вас, девочки, я люблю вас, мальчики". Ёсць неправераная інфармацыя, што на некаторых канцэртах спяваку ў адказ на гэту фразу крычалі "ды выберы ты ўжо!". Часткова гэта пацвярджаецца некаторымі каментарыямі ненавіснікаў артыста ў сацыяльных сетках. Але, калі параўнаць з папярэднімі двума прыкладамі музычных кампазіцый, то гэта песня не стала гімнам бісексуалаў, ва ўсялякім разе такіх звестак не маю :)

4


Песня "Зорка Венера" на верш М. Багдановіча гэта гімн чыстаму рамантычнаму каханню, але як мінімум аднойчы сустракаў укладанне сэнсу венерычнага захворвання з боку пашлаватай публікі
. Мае вучні 8 класа ў пачатку 2000-х на уроку грамадазнаўства, калі мы разбіралі па падручніку тэму кахання, і, сярод іншага, у падручніку была цытата з гэтага верша, заявілі мне:
-- Каханне нам патрэбна, а вось зорка Венера, нам зусім не патрэбна!
Ведаю, што адзін выпадак не аб чым не кажа, але дапускаю, што не толькі пару сэксуальна затурбаваных хлопцаў маглі знайсці такую асацыяцыю. Іншая справа, што такія песні слухаюць пераважна аматары з высокакультурнага асяроддзя альбо загнаныя на канцэрт школьнікі. Першыя звычайна не робяць такіх асацыяцый, другія могуць пажартаваць і забыць. Цікавая паралель: у канцы 80-х некаторыя афіцэры спявалі песню пра "блакітных князёў", і не бачылі ў гэтых нічога непрыстойнага.

У каментарыях можна прывесці іншыя выпадкі, калі песням слухачы адмыслова надавалі іншы сэнс.

09.04.2022

Вуліцы Мінска. Здымкі на бегу. Частка 2

 Працягваю тэму вуліц беларускай сталіцы, фотаздымкі якіх я рабіў, калі знаходзіўся там па сваіх перакладчых справах. У частцы 1 я апісаў вул. Калініна, Мяржынскага і Трактаразаводскі пасёлак. Цяпер звярну ўвагу на яшчэ некаторыя мінскія вуліцы. Пры неабходнасці на фотаздымкі можна націснуць, каб павялічыць іх.

Вуліцы Чарнышэўскага і Чорнага

Вуліца Чарнышэўскага звязвае вул. К. Чорнага і Я. Коласа.

Для вуліц Чарнышэўскага, Чорнага і часткова Калініна характэрна 4-павярховая жылая забудова. Гэты раён засялілі даўно і, відавочна, тут жывуць пераважна пажылыя небагатыя людзі, калі судзіць па балконах дома № 12 на гэтым фота.


У дд. 4 і 3 частка бакавых акон закладзена цэглай. Дакладна не ведаю з чым гэта звязана, але мяркую, што кватэры там скупілі пад офісы, як на вул. Серафімовіча ў падобных дамах, і зрабілі офісы пад свае патрэбы

Чарнышэўскага 9 мае крыху незвычайны дызайн архітэктуры для гэтай вуліцы

Недалёк ад скрыжавання з вул. Калініна, калі ісці ў бок бульвара Талбухіна сканчаецца царства 4-павярховых жылых будынкаў. Спачатку ідзе сучасны офіс МТІС побач з 9-павярховым жылым будынкам...
...А потым дом з муралам Кузьмы Чорнага. Дом існуе даўно, а мурал зрабілі ў 2010-х.
Здымкі А. Берастоўскага, студзень 2022 г.

Грушаўка

Гэты раён набыў цяперашні выгляд у канцы 2010-х. А яшчэ ў першай палове мінулага дзязяцігоддзя тут былі пераважна кварталы сядзібнага тыпу.

Вуліцы Папаніна і Парашутная, Грушаўскі сквер і Грушаўская вуліца

Скрыжаванне вуліц Папаніна і Шчорса. Здаецца, 2-павярховая маласямейка -- гэта Папаніна 16, а вышынны дом за ёй -- Папаніна 18. Цікавая кампазіцыя, якая паказвае кантраст старога і новага Мінска.


Від са скрыжавання вул. Папаніна і Шчорса ў адзін і другі бок вуліцы Папаніна.

У пад'ездзе 3 па Папаніна 11 ёсць пад'ёмнік для калясачнікаў. Гэта вельмі прагрэсіўны момант, калі ён працуе, а не так, як тут.

Паркоўка каля Грушаўскага сквера і вышынны будынак (пр. Дзяржынскага, 15) на заднім плане.

Папаніна 7 насупраць Грушаўскага сквера. Здымкі А. Берастоўскага, студзень 2022 г.

У Грушаўскім скверы ёсць і 2 дзіцячыя пляцоўкі і велапаркоўкі ля лавак

На старым дрэве плакат "даю кісларод". Праўда, плакат прымацаваны жалезным дротам, што не добра для гэтага донара свежага паветра.

Двухпавярховы Мінск на вуліцы Парашутнай. За домам 6 барачнага тыпу можна заўважыць дом 4 сядзібнай забудовы.
А так выглядае задні двор на Папаніна 7. Здымкі А. Берастоўскага, красавік 2022 г.

Удакладненне: дом 4 на Парашутнай -- гэта барачны тып дома, абшыты дрэвам звонку. Здалёк ён выглядае, як дом у прыватным сектары.


А вось на Грушаўскай яшчэ захавалася сядзібная забудова, якая выглядае кантрастна на фоне хмарачосаў.

Нават царква Іконы Божай Маці Ўсецарыца (д. 50), пабудаваная ў 2012 г., зроблена тут у варыянце будынка ў прыватным сектары. Праўда, гэта часовы будынак, бо ідзе будоўля каменнай царквы ў іншым месцы.


Яшчэ адзін прыгожы напамін пра стары аднапавярховы Мінск пакуль ёсць па Грушаўскай 11а паміж двума міліцэйскімі будынкамі. Гэта таксама службовы, а не жылы будынак. Здымкі А. Берастоўскага, май 2022 г.

Вуліцы Люксембург і Хмялеўскага і праспект Ф. Дзяржынскага


Від на абодва бакі вуліцы Розы Люксембург са скрыжавання з вул. Хмялеўскага

Сацыяльна-педагагічны цэнтр на Люксембург, 104. На адным здымку 2 асаблівасці вуліцы: 1) шмат 3-павярховых будынкаў (і жылых, і адміністратыўных), 2) нумарацыя ідзе ад дома 80А, дамоў 1-80 проста не існуе. Гэта напамін аб далёкім мінулым вуліцы. Да 1922 г. яна была вуліцай Метвееўскай і цягнулася да вуліцы К. Цэткін. У 1970-х падчас будаўніцтва праспекта Дзяржынскага вуліцу значна скарацілі. Яшчэ важны нюанс: гэта вуліца дала нефармальную назву усяго наваколля -- "Розачка". Праўда, са з'яўленнем станцыі метро "Грушаўка" ў 2012 г., наваколле гэтай станцыі сталі называць "Грушай", пацясніўшы "Розачку" бліжэй да граніц самой вуліцы.

А дом 97 мае 6 паверхаў. Машыны, прыпаркаваныя на праезнай частцы, -- гэта напамін пра тое, што ў савецкі час не планавалася дазваляць кожнай сям'і мець сваё аўто. 

Яшчэ адзін здымак кантрастаў: 4-павярховы жылы дом на Хмялеўскага, 33, які стаіць тут з савецкіх часоў і ўльтрановы комплекс вышынных будынкаў па пр. Дзяржынскага 20-22 (дарэчы, з добрай паркоўкай у двары).

У 2022 г. у Мінску з'явіліся аўтаматы па продажу пітной мінералізаванай вады ва ўласную тару. Адзін такі стаіць ля Дзяржынскага, 20 (на фота) і яшчэ адзін -- ля Дзяржынскага, 22.
Здымкі А. Берастоўскага, студзень 2022 г.

Мінск Мір

Гэты комплекс жылых кварталаў будуецца з другой паловы 2010-х на месцы аэрапорта "Мінск-1" і некаторых прамысловых аб'ектаў побач са старым аэрапортам. Вышынныя дамы на тэрыторыі Мінск Міра бачны за сотні метраў.

Сядзібная забудова Нафтавай вуліцы на фоне хмарачосаў вуліцы Аэрадромнай. Прыватны сектар у межах Нафтавай вул. -- Нафтавага завулка -- Сянніцкага праезду -- Сянніцкай вул. яшчэ жывыя па стане на канец сакавіка 2022 г., але, імаверна, будуць знесены пад новабудоўлі. Фота А. Берастоўскага, верасень 2021 г.

Вышынныя дамы "Міра" па-за межамі  вул. Кіжаватава. Від з вул. Казінца. Фота А. Берастоўскага, кастрычнік 2021 г.

Від на Мінск-Мір за акна тралейбуса. Фота А. Берастоўскага, красавік 2022 г.


Кальварыйская вуліца і "Плошча сцяга"

Тэме Кальварыйскай вуліцы варта было б прысвяціць асобнае паведамленне і ў сувязі з гісторыяй даўно мінулых дзён, і ў дачыненні драматычных падзей 2020 г. Але пакуль ёсць толькі тое, што трапіла на вока "на бегу".

Кальварыйская 44. Будынак рыхтуюць да новага карыстальніка, таму вокны зацягнуты плёнкай, а з фасада знялі савецкія надпісы "Продукты" і "Промтовары" з літарай "О" пад нуль. Потым будынак перайшоў "Еўраопту".

Жылыя комплексы на скрыжаванні вул. Скрыганава і Кальварыйскай, тэрыторыя якіх у 2020 г. атрымала нефармальную назву "Плошча сцяга" па аналогіі з плошчай Дзяржаўнага сцяга на пр. Пераможцаў. Назва была звязана з тым, што мясцовыя жыхары доўга трымалі на дроце паміж дамоў вялікі бел-чырвона-белы сцяг у знак пратэсту. Пасля таго, як вулічныя шэсці заціхлі на дахах гэтых дамоў, як і ў комплексу "Каскад" і ў некаторых дамах Новай Баравой міліцыя паставіла дзяржаўны сцяг у знак перамогі над удзельнікамі пратэсту. На фота сцяг бачны толькі палоскай над дахам. Пры гэтым звычайна дзяржаўныя сцягі пастаянна трымаюць ля ўваходу дзяржаўныя ўстановы, установы адукацыі і некаторыя магазіны. Палітыка вешаць іх на дах жылых дамоў - выключэнне з правіла.
Фота А. Берастоўскага, жнівень 2021 г.

Вуліца Дарашэвіча

Да смерці вучонага Міхаіла Дарашэвіча ў 1968 г. гэта вуліца называлася на амерыканскі манер: 1-я Шостая лінія. Знаходзіцца гэта кароткая вулачка паміж праспектам Незалежнасці і вуліцай Якуба Коласа недалёк ад станцыі метро "Плошча Якуба Коласа".

Паварот на вуліцу з праспекта Незалежнасці з боку БНТУ. Бачна, што на праезнай частцы такой кароткай і нешырокай вуліцы лёгка можа ўтварыцца затор, але на здымку яшчэ далёка да гадзіны пік.

Так выглядала вуліца ў савецкі час. Дарэчы, будынак з трохвугольным дахам і сцагам, д. 8, гэта славутасць вуліцы: адрас адміністрацыі Савецкага раёна Мінска. Фота пазычана з фотаглерэі гэтай адміністрацыі.


Від на вуліцу з боку праспекта.

Памятная дошка Міхаілу Дарашэвічу (1900-68), з якой сярод іншага вядома, што ў 50-я-60-я ў БССР існавала міністэрства вышэйшай і сярэдняспецыяльнай адукацыі. Сам дом, на якім вісіць мемарыяльная дошка адносіцца да праспекта Незалежнасці (д 59, вучэбны корпус БНТУ №4).


Дом 4 цікавы і наяўнасцю гандлёвых кропак на 1-м паверсе і анархіяй у афармленні балконаў. І тое, і другое ствараюць сваеасаблівы каларыт гэтай вулачкі.

Яшчэ маю ўвагу прыцягнуў дом 10 па вул. Я.Коласа, які часткова знаходзіцца на вул. Дарашэвіча. Двухпавярховы, з двусхільным дахам. Магчыма, захаваўся з 50-60-х гг. У кадр патрапілі і два элементы 2020-х: хлопец на электрасамакаце, які стаў ужо не раскошай, а сродкам руху, і адвечная праблема паркоўкі на малых вуліцах Мінска.

Від на Даррашэвіча з боку вул. Я. Коласа. Атрымаўся скразны прагляд на праспект. Нават табло, дзе прапанавалі тайскі масаж, можна ўбачыць :). Няцотны бок вуліцы (злева) адносіцца да тэрыторыі студгарадка БНТУ, але толькі зялёны дом (№3) афіцыйна адносіцца да гэтай вуліцы.
Калі не пазначана інакш, здымкі зроблены 11 красавіка 2022 года А. Берастоўскім.

У гэтай вуліцы павінна быць свая схаваная гісторыя, якую яшчэ можна знайсці, звязваючы розныя факты між сабой, але пакуль магу згадаць толькі парад аўтазакаў на БНР-100.

Працяг будзе

Гл. таксама:

Вуліцы, на якіх стары Мінск саступае месца новаму

Там, дзе горад пераходзіць у вёску

01.04.2022

Пахаванне. Успаміны

10 год таму давялося ўбачыць як хаваюць у беларускай вёсцы. Нябожчыца была з Кучак Маладзечанскага раёна. Туды яе адвезлі з горада, дзе яна памерла. Туды і мы ехалі на хуткасці 200 км/г з яе мінскімі сваякамі. Стаяў моцны мароз. Тады перад Новым 2009 годам зіма была люцейш за цяперашнюю. Нягледзячы на печку у машыне, ногі адмарозіў, так што чакаў прыезду на месца з нецярпеннем.


Калі мы прыехалі, на вуліцы вёскі стаяў невялікі натоўп людзей каля мікрааўтобуса. Заднія дзверы мікрааўтобуса былі адчынены. Там стаяла адчыненая труна. Цела старой жанчыны было асыпана кветкамі. Як раз, калі мы пад'ехалі, да нябожчыцы кінулася таксама немаладая кабета і пачала з ёнкам цалаваць яе твар. Пазней я даведаўся, што гэта была яе суседка, якая доўгі час была «ў контрах» з памерлай.

Перад тым, як павезці жанчыну на адпяванне ў царкву ў суседнюю вёску Маркава, мясцовыя жыхары правялі міні-малебен каля яе былога дома, які ўжо некалькі год як належыў камусьці з гарадскіх у якасці дачы. Адзін стары нараспеў чытаў малітвы, а 2-3 бабулі падпявалі «А-амінь!». Гэты стары кіраваў усімі рэлігійнымі цырымоніямі вёскі ў адсутнасць святара. З дома ніхто не выйшаў: была зіма, і новы гаспадар быў відавочна ў горадзе.

Мы пад'ехалі на легкавой машыне да маркаўскай царквы, але ні наша машына ні мікрааўтобус блізка пад'ехаць не маглі. Трэба было занесці труну ў царкву, пакуль чакалі святара. Для гэтага нанялі некалькі маркаўскіх мужыкоў, яшчэ не старых, але моцна прапітых. Адзін з такіх грузчыкаў нечым нагадваў Істоту з рамана пра Франкенштэйна. Агледзіўшы сітуацыю, ён гучна зарагатаў. Ніхто не рабіў яму заўвагі. Мы з вадзіцелям, які вёз мяне з Мінска, зірнулі адзін на аднаго і вырашылі дапамагчы ім несці дамавіну: на мясцовых алкашоў надзеі не было.

Дзякуючы гэтай сумнай цырымоніі я ўпершыню пабываў унутры вясковай праваслаўнай царквы. Але з нейкай прычыны мне там запомнілася толькі дзіўная для мяне канструкцыя , на якую мы ставілі труну. Спачатку я думаў застацца на набажэнстве, каб раптам мясцовыя адэпты зялёнага змія не перакулілі дамавіну падчас вынасу. Але потым вырашыў, што лепш выйсці, каб не абражаць пачуцці тых, хто там быў сваім няўдзелам у цырымоніі.

Потым павезлі памерлую на мясцовыя могілкі, дзе давялося несці труну ледзь не на галаве, прадзіраючыся скрозь хмызу і агароджы. Там адбылося яшчэ адно набажэнства, дзе стары, які вёў набажэнства ў Кучках, ужо падпяваў святару, дарэчы, маладому яшчэ мужчыне. Большасць прысутных падыходзілі да труны, каб пацалаваць нябожчыцы руку і лоб на развітанне. Потым труну закалацілі цвікамі – не ведаю чаму: зараз іх робяць з замкамі – і апусцілі на ручніках у яму, якую ўжо выкапалі загадзя. Некалькі чалавек кідалі зямлю рукамі паводле традыцыі, а потым адзін з мужыкоў закідаў усё жоўтым пяском утвараючы ўзгорак, на якім рыдлёўкай зрабіў выяву крыжа. Вакол магілы снег так і застаўся перамешаным з пяском.

Дачка памерлай дала грошы святару і пластыкавую сумку з бутэлькамі маркаўскім мужыкам, і наша калонна машын паехала ў Кучкі на памінкі.

У доме, дзе сваякі памерлай накрылі стол, мяне чакаў яшчэ адзін звычай. Кожны мыў рукі на вуліцы і выціраў ручніком паводле традыцыі. Я памыў рукі проста таму, што нягожа есці нямытымі рукамі, але атрымалася, што паўдзельнічаў у рытуальным ачышчэнні.

Перад захадам у пакой, дзе стаяў памінальны стол, усім прысутным далі па лыжцы, каб зачэрпнуць памінальнага супа. Можа гэта быў і не суп, але выглядала менавіта так. Дакладна гэта была не каша. Калі падышла мая чарга, я адмовіўся:
– Выбачайце, я другой веры трымаюся.
Мяне прапусцілі за стол, дзе, акрамя мяне не піў толькі вадзіцель, з якім мы разам неслі труну. Усё праходзіла даволі арганізавана. Стары цырымонімейстар прачытаў праваслаўную малітву на сумесі рускай, беларускай і царкоўнаславянскай. Потым усе пачалі есці. Стары заахвочваў:
– Дзяўчаты наліваюць хлопцам, а хлопцы дзяўчатам.

Час ад часу прыём ежы і размовы за жыццё перарываліся словамі цырымонімейстра, які даставаў старую рукапісную кнігу і прапанаваў спець песню. Гэта былі рэлігійныя спевы, пераважна на рускай с элементамі трасянкі, але мала звязаныя з царкоўнымі набажэнствамі, хутчэй мясцовы рэлігійны фальклор.

Даведаўшыся, што я не буду святкаваць Новы год, адзін з вяскоўцаў заўважыў:
– А мы раней таксама не святкавалі гэта. Для нас было адно свята – Каляды.

Усе памінкі цягнуліся каля двух гадзін і праз некаторыя інтэрвалы перарываліся спевамі. У канцы ўсе падняліся і пачалася апошняя памінальная малітва.

Каб не крыўдзіць пачуцці прысутных, я проста выйшаў на вуліцу. Маё паліто было завалена дзясяткамі іншых, і я выйшаў у швэдары, шукаць мясцовы біятуалет.

Калі мы прыехалі з могілак, яшчэ толькі пачынала змяркацца, а цяпер стаяў цёмны вясковы зімовы вечар. Ліхтарык мабільнага ледзь асвятляў дарогу. Холад стаяў сабачы, а глыбокі снег правальваўся ў боты.

Праз пару хвілін, я вярнуўся ў хату. У пакоі яшчэ ішло набажэнства, а я ўвесь калаціўся ад холаду. Вырашыў застацца ў кухні і пачаў прысядаць ды рабіць іншыя практыкаванні. Праз хвіліны дзве сагрэўся і пачаў проста слухаць, пра што спяваюць людзі ў пакоі. Чамусьці запала ў галаву думка: яны моляцца, каб Марыя ўпрасіла Бога не адпраўляць душу памерлай у пекла, якое ж шчасце ведаць, што Бог не такі жорсткі, нікога не катуе ў пекле і ўваскрэсіць памерлых у свой час.

Але ў той дзень я амаль не размаўляў на гэту тэму ні з кім з вяскоўцаў. Некаторыя з іх ужо не здзіўляліся, ні таму, што мінчанін размаўляе з імі па-беларуску, ні таму, што я не п'ю з імі, бо мы бачыліся раней. Праўда ў той вечар, калі ўжо большасць гасцей разыходзіліся, нейкі пажылы мужчына, які не быў са мной знаёмы, звярнуў увагу на маю беларускую:
– Вы размаўляе па-беларуску, малады чалавек? А чым вы займаецеся?
– Выкладаю англійскую мову.

Ён казаў мне некалькі кампліментаў за гэта. Мае мінскія беларускамоўныя сябры часам смяюцца з майго «маскальскага» акцэнту. Заўважаў што, чалавек, які размаўляе на літаратурнай беларускай мове ў беларускай вёсцы, выклікае нейкую павагу, але не робіцца з гэтага сваім. Але я сваім стаць і не імкнуўся.

Памінкі скончыліся вельмі арганізавана. Толькі некалькі чалавек засталіся ў хаце піць далей. Гарадскія і вяскоўцы разышліся. Я сеў у машыну, на якой мяне прывезлі з Мінска, і яна зноў панесла мяне ў сталіцу Беларусі на хуткасці 200 км/г. Тады мне нават і не думалася, што больш у гэту вёску я ніколі не прыеду...

Снежань 2018 г.

19.03.2022

Новыя змяненні ў Канстытуцыю Беларусі

 З таго часу як 15 сакавіка 1994 года была прынята Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь прайшло шмат часу, і некалькі разоў у яе ўносілі змяненні і дапаўненні праз нацыянальны рэферэндум. 27 лютага 2022 года прайшоў яшчэ адзін такі рэферэндум.


Праект новай рэдакцыі Асноўнага закону РБ прадугледжвае абмежаванне прэзідэнцкай улады новым органам кіравання Усебеларускім народным сходам (УНС). Паводле новай беларускай канстытуцыі прэзідэнт можа выбірацца толькі на два тэрміны і яго прасцей будзе змясціць з дапамогай УНС і іншых органаў кіравання дзяржавай. Таксама ў новай версіі зніклі ідэі імкнення да нейтралітэту і безядзернага статуса Беларусі і з'явіліся палажэнні аб абавязку грамадзян дбаць пра сваё здароўе, праяўляць патрыятызм і пра тое, што шлюб з'яўляецца саюзам мужчыны і жанчыны. Многае, акрамя палажэнняў наконт прэзідэнцкай улады, замацоўвае status quo, а не прыўносць змяненні. Дэмакратычныя палажэнні наконт свабоды мірных сходаў, свабоды слова, свабоды веравызнання, прэзумпцыі невінаватасці засталіся нязменнымі.

Першыя прапановы распрацаваць новы Асноўны закон прагучалі яшчэ ў 2017-18 гг., але потым ідэя была адкладзена і яе зноў паднялі падчас летня-асенніх пратэстаў 2020 г. Тады ж пачаліся першыя спробы абмеркаванняў прадстаўнікоў спецыяльнай камісіі па распрацоўцы новай версіі Канстытуцыі РБ з працоўнымі калектывамі беларускіх дзяржаўных прадпрыемстваў і калектыввамі навучэнцаў вну.  У 2021 г. агучылі ідэю правядзення рэферэндума ў лютым 2021 г. і 27 снежня таго года апублікавалі праект змяненняў

Абмеркаванні праекта і пажаданняў грамадзян працягваліся і далей. Некаторыя праўладныя грамадскія аб'яднанні і палітычныя партыі праводзілі дэбаты наконт змяненняў. У пэўных працоўных калектывах правялі фармальна: сабраліся, сфоткаліся і напісалі на сайце, што прайшло абмеркаванне і ўсе з усімі змяненнямі пагадзіліся. У адным вядомым мне выпадку замест абмеркавання канстытуцыйных змяненняў прадстаўнік улады прачытаў студэнтам вну лекцыю аб падзеях 2020 года ў стылі беларускага тэлебачання. Яшчэ ў адным выпадку працоўны калектыў запрасілі тэрмінова сабрацца і толькі на месцы патлумачылі навошта, але там абмеркаванне прайшло без эмоцый і па сутнасці пытання.
 
Такія напаміны віселі на інфармацыйных дошках ў некаторых дзяржаўных арганізацыях і установах адукацыі ў студзені 2022 г.

А БРСМ запусціў стыкеры для Тэлеграма ў падтрымку змяненняў. Пазней БРСМ разам з БДУІР запусціў прыкладанне для мабільных тэлефонаў, якое дапамагае знайсці свой участак для галасавання.

11 лютага ўжо развесілі па ўсім Мінску агітацыю прыйсці на рэферэндум і пазначылі будучыя выбарчыя ўчасткі. Пушкінская бібліятэка на вул. Гікалы ў Мінску.



Да камунальных жыровак далучалі запрашэнні на выбары. Мне таксама прыслалі папяровую жыроўку, нягледзячы на тое, што я даўно адмовіўся ад такіх на карысць версіі для электроннай пошты.

Запрашэнні на рэферэндум былі і на афішах, і ў метро.

На тыдні правядзення датэрміновага галасавання прыходзіла і СМС-рассылка з апрашэннем на падзею. Яшчэ ў грамадскім транспарце круцілі напамін пра плебесцыт паміж прыпынкамі на рускай  і беларускай мовах. У метро ішлі ролікі "дзе ўсе?", сутнасць якіх была: чалавек/маці з сынам/маладая пара на рыбалцы/на Камароўскім рынку/у кіно здзіўляецца(юцца) адсутнасці людзей, якія ўсе пайшлі на галасаванне 27 лютага.

Газета "Вячэрні Мінск" адкрыта агітавала прагаласаваць "за" новую рэдакцыю Канстытуцыі РБ. Увогуле, ніякай агітацыі за старую Канстытуцыю я не заўважыў. Калі пачалося датэрміновае галасаванне, людзі, якія давалі інтэрв'ю дзяржСМІ, ніколі не казалі "я галасаваў(-ла) за змены" ці "супраць змен", а толькі намёкам: "прагаласаваў(-ла) за будучыню, развіццё і г.д"

Была актыўная агітацыя за байкот рэферэндума. Абодва варыянты не задавальнялі тых, хто пратэставаў у 2020 г. У нашым пад'ездзе па паштовых скрынях расклалі "Сумленную газету" -- самвыдат з крытыкай рэферэндума. Чаму яе кідалі ў сметніцу? Маю 2 версіі: многія пабаяліся браць дадому палітычную крамолу альбо разглядаюць тое, што яны не выпісваюць як непатрэбную рэкламу. Але наш дом хутчэй апалітычны, чым праўладны...

Па YouTube круцілі рэкламу заявы апазіцынага лідара ў эміграцыі Святланы Ціханоўскай, якая заклікала выразіць пратэст прыходам на выбарчыя ўчасткі 27.02 у 14:00 і псаваннем бюлеценяў крыжыкамі у абовух квадратах (і "за", і "супраць"). Крытыкі прыхільнікаў байкоту назвалі за гэта апошніх "крыжакамі", але мянушка не асабліва пайшла ў народ.

Падчас датэрміновага галасавання іншагароднім студэнтам некаторых вну дазволілі ехаць дадому за тое, што яны прагаласуюць датэрмінова, некаторыя раз'ехаліся нават у сераду 24.02. (2-і дзень датэрміновага галасавання). У адной раённай бальніцы пад Мінскам супрацоўнікаў пабуджалі пайсці на выбары праз пагрозу звальнення. І ў адным інтэрнаце студэнтам вну неаднаразова нагадвалі пра рэфэрэндум, але без пагроз. Больш нічога негатыўнага ці пазітыўнага па-за межамі СМІ не чуў.

Перад рэферэндумам і падчас датэрміновага галасавання былі затрыманы некаторыя людзі, якія крытыкавалі мерапремства ці, па версіі следства, планавалі яго сарваць. Падрабязнасці гэтых эксцэсаў не маю. Часткова ўвага многіх беларусаў пераключылася на расійска-украінскую вайну, якая пачалася 24 лютага, прычым у баявых дзеяннях былі задзейнічаны і войскі РФ, якія да гэтага былі на вучэннях на тэрыторыі Беларусі. Дзяржаўныя СМІ працягвалі трымаць тэмай №1 менавіта рэферэндум, а не баявыя дзеянні ва Ўкраіне.

27 лютага ў 14:00 на некаторых выбарчых участках сапраўды сабраліся чэргі пратэстоўцаў, якія пратэставалі супраць рэферэндума і вайны ва Ўкраіне. Прыкладна з 15:20 па 16:30 я быў у раёне двух выбарчых участкаў (СШ № 137 і СШ № 121) па сваіх справах (спачатку бегаў на стадыёне, потым хадзіў у магазін). Было спакойна. У СШ № 121 заходзілі і выходзілі па 1-2 чалавекі кожныя паўхвіліны, часам выходзілі невялікія кампаніі сяброў ці сем'і. У нейкі момант да школы наблізілася група міліцыянераў, пастаяла на школьным двары і пайшла кудысці. Унутры школы маглі быць чэргі, падобныя як ў жніўні 2020 г., але звонку народу амаль не было, бо калідоры там доўгія. Звычайна, хтосьці чакаў членаў сваёй сям'і. На тэрыторыю 137-й школы заходзілі толькі асобныя людзі, ды яшчэ пара мужыкоў у дзелавых касцюмах з бэджамі курылі ля школы, магчыма, члены выбарчай камісіі. Уздоўж безыменнай алеі ("Брадвей/алея Ціханоўскай) гулялі жыхары навакольных дамоў, бо надвор'е было добрым.

Тым часам у нашым квартале на праспекце у раёне аптэкі "Бераліна" (Незалежнасці, 143) ішла калона пратэстуючых. Там былі і затрыманні. Пратэставалі і побач з "Дана Молам". А ў цэнтры горада і ў іншых гарадах Беларусі на пратэст выйшла яшчэ больш народу. Як у 2020 г. сігналілі машыны, гучалі лозунгі, былі затрыманні. У Барысаве, і, мяркую, у іншых гарадах былі праблемы з мабільным інтэрнэтам, але ў мяне на Усходзе не глушылі, ва ўсялякім разе, я быў з тэлефонам, які працуе на 2G. МУС паведаміла пра 900 затрыманых на пратэстах па ўсёй краіне.

Наступным ранкам інфармацыя было аб'яўлена, што паводле папярэдніх дадзеных больш за 65% выбаршчыкаў зацвердзілі новую версію Канстытуцыі.

І тым жа ранкам Мінску пачалі масава знікаць прыкметы былога плебесцыту. Вось такі рэквізіт як кабінкі для галасавання (верагодна без шторак у якасці супрацькавіднай меры), сталы і нават дошку з запрашэннем на выбары вывозілі з Пушкінскай бібліятэкі. 

3 сакавіка было аб'яўлена, што 82,86% ад прыняўшых удзел у рэферэндуме зацвердзілі новую рэдакцыю Асноўнага закону РБ. Гэта версія Канстытуцыі часткова пачала працаваць з 15 сакавіка бягучага 2022 года, але палажэнні пра ЎНС і абмежаванне прэзідэнцкіх тэрмінаў будуць ўводзіць у жыццё на  працягу года пасля прыняцця адпаведных законаў.

Избранное сообщение

2000-я гады: час лічбавых тэхналогій, грамадства спажывання і маёй маладосці

  У мінулым годзе я зрабіў невялікі агляд 2010-х у Беларусі . А цяпер час "збіраць каменні" часоў 2000-х і іх  ролі ў свеце, у Бел...