25.09.2022

Як "Дана Мол" ледзь не стаў другой Нямігай

 24 верасня ў Гандлёвым цэнтры "Дана Мол" павінна была адбыцца сустрэча 12-гадовай блогеркі і спявачкі Міланы Хаметавай з яе фанатамі. Нечакана для ўсіх гэта сустрэча ледзь не стала яшчэ адной "Нямігай", бо на сустрэчу прыйшлі сотні падлеткаў, якія ледзь не затапталі адзін аднаго.

Натоўп каля "Даны". Від з Усхода-1

Рэклама сустрэчы ў Інстаграме.

Натоўп перад сцэнай на 1-м паверсе "Даны".

Што бачыў я

Прыкладна ў 14:15 я, скончыўшы свае справы ў горадзе, сеў на метро на станцыі "Плошча Якуба Коласа" і паехаў дамоў на "Ўсход". Адразу кінулася ў вочы, што вагоны метро літаральна набіты людзьмі, большасць з якіх падлеткі. На наступнай станцыі "Акадэмія навук" у вагон зайшлі яшчэ падлеткі і мяне ад дзвярэй літаральна адціснулі ўглыбь вагона. 

Ужо каля сваёй станцыі я спытаў падлетка які стаяў на маім шляху да дзвярэй, ці выходзіць ён. Хлопец адказаў, што так. Я падумаў, што не прыйдзецца прасіць народ прапусціць, але атрымалася, што на самой станцыі нас усіх вынес натоўп. Станцыя "Ўсход" напоўнілася падлеткамі. Некаторыя ўключылі нейкую музыку на тэлефонах і пачалі нешта скандыраваць. Пару жэўжыкаў дадалі ў хор крычалак фразу "Жыве Беларусь!", але тыя, хто іх чуў, толькі зарагаталі ў адказ. Яшчэ пару дзяўчат сказалі, што было б крута ўзяць з сабой нацыянальныя сцягі. Але было відавочна, што флэш-моб не звязаны з палітыкай. 

На выхадзе са станцыі цісканіны не было, падлеткі ішлі натоўпам, але не збівалі людзей. Тем не менш, я, нейкая маладая мама з каляскай і яшчэ пару прахожых вырашылі прапусціць натоўп і перачакаць у кутку, паміж прыступкамі на платформу станцыі і турнікетамі на выхад з яе. 

Праз пару хвілін натоўп прайшоў. Ужо ў пераходзе станцыі падлеткі, а іх там было яшчэ шмат, стаялі купкамі. Пару чалавек абдымаліся, бо рады былі бачыць адно аднаго. На баку Усхода-1 былі яшчэ купкі маладых людзей, але на баку "Дана Мол" стаяў вялікі натоўп шумных падлеткаў. На аўтобусным прыпынку ля "Даны" ў бок скрыжавання праспекта Незалежнасці з вуліцай Кірылы Тураўскага стаяла пажарная машына. Міліцыі і "хуткіх дапамог" я не бачыў.

Ужо пазней стала вядома, што без праблем сустрэча зоркі і яе паклоннікаў не абышлася. Прыкладна 20 чалавек застралі ў ліфце і іх мусілі даставаць адтуль ратавальнікі. Потым яшчэ некалькі чалавек пацярпелі ад цісканіны. І нарэшце, калі высветлілася, што сустрэча з Хаметавай пачалася раней і прайшла ў скарочаным фармаце, некаторыя падлеткі адмаўляліся разыходзіцца, сталі шпурляць рэчы ў тых, хто казаў ім пакінуць памяшканне, і былі разагнаны АМАПам.

Рэакцыя прадстаўнікоў улады

У Тэлеграм-канале Мінздароўя напісалі такое аператыўнае тлумачэнне.

Прэс-служба МУС паведаміла 25 верасня, што арганізатара мерапрыемства затрымалі за тое, што яно было несанкцыянаваным і, відавочна, за нядбанне правілаў бяспекі ў яго арганізацыі. А 26 верасня прадстаўнік Мінгарвыканкама пацвердзіў выданню "Мінск-Навіны", што арганізатары спрабавалі атрымаць дазвол на гэта мерапрыемства, але ім адмовілі і яны правялі сустрэчу без дазволу.

Рэакцыя  беларускіх блогераў, аналітыкаў і звычайных дарослых

Некалькі мясцовых Тэлеграм-чатаў, якімі карыстаўюцца дарослыя абывацелі, пераважна сярэдняга ўзросту выказалі сваю незадаволенасць сітуацыяй прыкладна вось так:

Адзін беларускамоўны карыстальнік "наехаў" на расійскае паходжанне блогеркі, але яго аргумент не прынялі: бо і "тутэйшым" блогерам мясцовыя бацькі не рады. Пераважны тон размоў быў пра тое, што "падлеткам няма чаго рабіць", "гэта ўсё хайп". І ўвагі ў чатах гэтаму было нешмат, хутка пераключыліся на іншыя тэмы.

Бадай, адзіны каментарый у Фэйсбуку ў абарону права падлеткаў на ўласны густ. 

Пара праўладных блогераў адрэагавала на сітуацыю.


Таццяна Сідаровіч ў сваім канале "Беларуска топіт" пісала, што моладзь ужо не тая і што ім не хапае савецкага выхавання. (Цікава, што сама яна яшчэ даволі маладая жанчына і яе савецкае мінулае відавочна скончылася яшчэ да дасягнення падлеткавага ўзросту). Яе крык душы, як і халодная незадаволенасць бацькоў з чатаў Усхода і Маяка Мінска, паказваюць, што новае пакаленне расце іншым і не спяшаецца пераймаць дэкларуемыя каштоўнасці сваіх бацькоў.

Крыху больш сур'ёзны каментарый прагучаў ад Аляксея Голікава, які спрабуе выконваць ролю канструктыўнага крытыка ўлады, як Неўзораў у Расіі 2010-х.

Яшчэ адну публічную рэакцыю на падзеі я пачуў на наступны дзень, праходзячы міма дзвюх дам бальзакаўскага ўзросту, якія спускалілся ў метро "Ўсход"

-- Ты разумееш, палова іх была без бацькоў. Большасць! -- тлумачыла адна з іх сітуацыю сваёй сяброўцы.

А 26 верасня ў школе маіх дзяцей завуч ужо спрабавала высветліць хто хадзіў на сустрэчу з Хаметавай. Ці па сваёй ініцыятыве, ці па дырэктарскім загаду, ці па разнарадцы "зверху", невядома.

А палітолаг Аляксей Бяляеў у сваім выступленні 26 верасня на "Альфа Радыё" звязаў здарэнне ў "Дана Моле" з пратэстамі 2020 г., бо на яго думку прычынамі і таго, і другога з'яўляюцца залежнасць падлеткаў ад сацыяльных сетак і навязванне ім фальшывых куміраў, да якіх ён аднёс і Мілану Хаметаву. 

***

Хочацца верыць, што гэта здарэнне не стане прычынай забараняць усе масавыя і забаўляльныя мерапрыемствы ў Мінску, а проста дапаможа іх арганізатарам прадумаць меры бяспекі ў большай ступені. Таксама гэта званок бацькам, якім праблематычна наладзіць даверныя адносіны з дзецьмі. А якія наступствы будуць у гэтага здарэння будзем бачыць. Можа хоць дзверы ў "Дана Моле" адчыняць ўсе, а не толькі на галоўным уваходзе.

11.09.2022

Нечаканы шкілет у шафе 2-х вуліц Мінска

 

Мінскія вуліцы Іванаўская і Серафімовіча ўжо прыцягвалі маю ўвагу, але я не чакаў, што паміж імі знайду сувязь. Нягледзячы на наяўнасць навігацыі па карце Гугл у смартфоне, якой я часам таксама карыстаюся, я люблю мець з сабой папяровы атлас Мінска, калі еду ў малавядомую частку горада ці калі мне трэба чакаць і няма чаго пагартаць. У сваім новым атласе "Улицы Минска. План города, справочник" (под ред. И. Чумак и др. 18-е издание, Минск "Квадрограф", 2020) на старонцы 84, прысвечанай перайменаванням, знайшоў заўвагу, што частка Іванаўскай была названа вуліцай Серафімовіча ў 1953 годзе. 

Мяне гэта зацікавіла. Справа не толькі ў малавядомым факце 2-х малавядомых вуліц. Гэтыя дзве вуліцы не ствараюць адну лінію. Іванаўская ўпіраецца сваім канцом у Смаленскую, потым ідзе палатно чыгункі аршанскага накірунку і нарэшце пачынаецца вуліца Станіслаўскага. А Серафімовіча пачынаецца пасля чыгункі крыху далей у бок станцыі метро і ідзе практычна адной лініяй з вуліцай Пуліхава.

Скрыншот Яндэкс-карты. Вуліца Іванаўская пазначана жоўтай рысай, а вуліца Серафімовіча - зялёнай. Як бачым, яны не ствараюць адно цэлае.

У Інтэрнэце хапае старых карт беларускай сталіцы. І вось што атрымалася знайсці на карце 1934 года:

Карта знойдзена на рэсурсе Minsk1067.livejournal.com, за што аўтару (-ам) старонкі шчыры дзякуй. Публікую частку дакумента, якая дапамагае бачыць гэту частку горада вачыма мінчан першай паловы 30-х ХХ ст. Я вагаўся ці рабіць адзнакі на копіі гістарычнага дакумента і вырашыў, што аматарам старой урбаністыкі больш спадабаецца тэкставае апісанне, чым мае меткі паверх карты.

 На фота карты бачна, што Іванаўская вуліца пачынае свой шлях ад Трактарнай (магчыма, гэта цяперашняя вуліца Азгура) і перасякае чыгунку без асаблівых паваротаў амаль па прамой і ідзе  праз Батарэйную (цяпер Судмаліса), Стралковую, Стандартную (відавочна, зараз не існуе) да Рабочай вуліцы (цяпер частка Фабрычнай вуліцы). Яе шлях ідзе па тым жа месцы, дзе зараз ляжыць вуліца Станіслаўскага. А на месцы цяперашняй вуліцы Серафімовіча на карце 1934 года знаходзіцца Фрунзенская вуліца, якая таксама бярэ пачатак ад Трактарнай (Азгура?) ідзе практычна па лініі цяперашняй вуліцы Пуліхава і, перасякаючы чыгунку, цягнецца да Магілёўскай шашы (Партызанскі праспект), паглынаючы на сваім шляху вуліцу Серафімовіча і Рабочы завулак.

Зразумела, палажэнне вуліц Мінска мянялася падчас зносу сядзібнай забудовы на карысць шматкватэрных дамоў і прамысловых будынкаў. Але карта 1934 г. паказвае практычна тое ж палажэнне вуліц, што і цяпер, як і назвы большасці суседніх вуліц, якія не мяняліся з 30-х гг. 

Паколькі больш фактаў на гэту тэму не маю, устрымаюся ад вылучэння тэорый калі маглі назваць тую ці іншую частку вуліц. Але на падставе таго, што маю, мяркую, што вуліцы Іванаўская і Серафімовіча ніколі не былі адным цэлым. Тым не менш, дапускаю, што будуць знойдзены і іншыя таямніцы гэтай малапрыкметнай часткі Мінска :)

Гл. таксама: Вуліцы Мінска. Здымкі на бегу, частка 1 і частка 2.

30.08.2022

Новы будынак 9-й дзіцячай паліклінікі на Даўгабродскай

 У ліпені 2022 г. давялося праходзіць са старэйшым сынам агляд спецыяліста, якога няма ў нашай 19-й паліклініцы. Нас накіравалі ў 9-ю дзіцячую паліклініку на Даўгабродскай, 39. На гэты момант паліклініка працавала ўжо больш за 1,5 месяцы ў новым будынку. Сам візіт да спецыяліста быў пазітыўным кантрастам да нярэдкай сітуацыі, калі сядзіш у чарзе больш за гадзіну, каб атрымаць штамп прафагляду, прычым не ў сваёй паліклініцы, бо ў сваёй спецыяліста няма ці ён ў адпачынку. На Даўгабродскай мы хутка прайшлі па пустых калідорах да патрэбнага кабінета і адразу атрымалі кансультацыю, пасля чаго яшчэ крыху пагулялі па новай паліклініцы. Паколькі мы ўбачылі многа пазітыўнага, я вырашыў зрабіць аб гэтым асобны пост, а не проста апублікаваць 1-2 фоткі ды пару радкоў у канцы года, як раней.


Знешні выгляд новага будынку 9-й дзіцячай паліклінікі Мінска

Прасторны хол і экран для электроннай чаргі


Лісвічныя пераходы абсталяваны так, каб імі маглі карыстацца людзі з парушэннем зроку

Так выглядаюць кабінеты звонку

Ёсць асобныя туалеты для людзей з парушэннямі рухальнага апарату. Такія туалеты добра распаўсюджаны ва Украіне, але ў Беларусі гэта пакуль рэдкасць. Дарэчы туалеты абсталяваны аўтаматыкай на асвятленні і падаванні вады. Праўда, каб зайсці ў адзін з туалетаў, прыйшлося прасіць медсястру адчыніць нам яго, бо ўсе туалеты былі зачынены, ва ўсялякім разе на 4-м паверху, дзе мы былі.

Табло электроннай чаргі на некалькі кабінетаў

План эвакуацыі 4-га паверху на рускай і шрыфтам Брайля. З пачатку 2022 года надпісы Брайлем з'явіліся на дзвярах розных аптэк і па меншай меры некаторых раённых адміністрацый Мінска. У 9-й паліклініцы амаль на кожных дзвярах ёсць надпіс Брайлем, што стварае безбар'ернае асяроддзе для людзей з парушэннем зроку.

Вішэнкай на торце стаў такі кветнік на прыпынку каля паліклінікі.

Зразумела, у Беларусі колькасць праблем зараз расце, і я не заплюшчваю на іх вочы. Але я заўсёды стараюся бачыць пазітыўныя змены. Сучасная паліклініка з безбар'ерным асяроддзем -- адна з такіх змен да лепшага.

Здымкі А. Берастоўскага 30.07.2022

20.08.2022

Пиянзины. Часть 4. Семейный архив и воспоминания о работе в фотографиях

Продолжаю писать про архив своего деда, Дмитрия Семеновича Пиянзина. В предыдущем посте было много документов, а в этом будем больше фотографий. У меня их полный советский тяжелый чемодан, где разместился основной архив моего деда. Для удобства я разделил снимки на несколько групп и подгрупп. Чтобы не перегружать один пост обилием информации, я решил поделить его на два поста. В этом сообщении будет группа личных фото Дмитрия Семеновича и его семьи, которые по каким-то причинам оказались в архиве, а не личных альбомах, а также фотографии с нескольких учений, где побывал мой дед. В следующем будет больше о его преподавательской работе как в армии, так и в ДОСААФе. Из-за того, что практически весь архив находится в россыпи, не все, что я публикую, будет в строгом хронологическом порядке.

Личные фото Пиянзиных и их друзей и коллег 1940-е-80-е гг.

Фотографии с подписями и без


Фото Дмитрия Семёновича Пиянзина (1928-2019) моего деда, на тот момент старшего лейтенанта Политотдела Бранденбургского корпуса. 8 июня 1953 г.


"Дорогим родителям от сына Дмитрия. СПУ (Сызранское пехотное училище) (19)49 г"


Не помню, чтобы у моего деда был брат по имени Павел, поэтому предположу, что это его товарищ по учебе в Сыранском пехотном училище. 1950 г.


Дед пишет бабушке: "Любимой Нинусеньке от Димы. Вспомним, когда будем вместе. Февраль 1952 г. Германия"

Еще 3 фото рубежа 40-х-50-х гг. Верхнее интересно тем в каких вагонах ездили в те годы военные нижних чинов. А нижнее из серии "нарочно не придумаешь": военный взгромоздился на статую оленя на фоне лозунга, где нарушитель армейской дисциплины объявлялся предателем

"На память Нине от Вовика. Фотографировали 8.02.1948 года." Предположу, что это племянник моей бабушки, так как ее отец погиб на фронте.

"На память любимой жинке Ниночке от мужа Дмитрия. Вспоминай наше первое знакомство и прошлые счастливые для нас с тобой дни. Дима 20.02.51 г. Германия"

Сзади на фото подписано "Алеша", видимо это младший брат Дмитрия Семеновича.


Однокурсник деда: "На память и при том на хорошую. Помни СПУ, ведь оттуда мы начинали главный путь. Дмитрию от Николая. Г. Сызрань. 2.10.50"


А на этом фото, подаренном дедом своей жене, он с сослуживцами Валентином и Владимиром в Германии. Апрель 1952 г.


"Другу Димке от Тольки в память о нашей совместной службе вдали от Родины. Германия. Июнь 1952 года"

Это фото подробностей не имеет


Это фото 18(?).2(?).51 дед тоже посвятил бабушке. Чернильной ручкой сделана надпись деда, а пометки  карандашом латинскими буквами видимо сделал немец, проявлявший фото?


"На долгую память любимой дочьке Людочке от папы. Германия 1954 год. Г. Кведлинбург. 6 апреля", пишет дед моей матери. (орфография сохранена -- А.Б.)


Дед. СПУ. Сызрань. 1950 г.


А это уже дед пишет своим родителям из Украины: "Дорогим моим родителям от сына Дмитрия С. Пиянзина в день рождения 2.11. 62 г. Г. Нестеров Львовской обл."

Бабушка, Нина Николаевна еще Староверова (1926-2003) во время учебы в техникуме Казани на фармацевта "отжигает" по-молодому: "орегеNал не вечен, но копия без смертна. Пусть хоть не я, но тень моя хранится вечно у Вас. Последние годы студенчества 2(4?) курс медшколы. Мамочки и моим дорогим от Нины. 25.05.48 г." (орфография сохранена -- А.Б.)


Дед бабушке. Май 1953 г. Германия

Маруся Староверова, сестра бабушки, февраль 1958 г.


Школьная подруга бабушки: "17 августа 1948 года. В память, Нина, нашей дружбы школьных дней. От Розы Варламовой"


"На память другу Диме! От Саши! Помни и не забывай его. 10.10.52 г. Германия"



Видимо это фото маминой школьной подруги. 19.10.68 г.

Подпись сзади фото: "Пиянзина Ирина. 6 июля 1962 года. Исполнилось 1 год". К сожалению, совсем не знаю кем она приходится моему деду.

Кажется, это из семейного архива моей бабушки. Кто срезан на углу фото, уже не узнаешь.

На фоне значимых мест

Дмитрий Семенович Пиянзин в Москве на военных сборах. Апрель 1961 г.?

Пикник по-советски


Встреча со старыми большевиками Львова в Нестерове в июле 1963 г. в связи с 60-летием КПСС. Имена большевиков обозначены на этой надписи, а на другом подобном фото обозначены имена военных слева направо: "ст. лейтенант Стратилатов, капитан Кучеров В., подполковник Ефимов Ан. Ив., майор Пиянзин Д.С., майор Янакаев Юр. Хам., майор Стройков Н. К."

Возле памятника солдату-освободителю и Браденбургских ворот Берлина в 1960-х гг.




В Брестской крепости в 1967 г. Неясно был ли Д.С. Пиянзин здесь с какой-то семьей или, скорее в составе какого-то коллектива на экскурсии.

На выборах. 1960-е или 70-е годы

Площадь Якуба Коласа в Минске. В 1972 г или позже.




Поездка в мемориальный комплекс "Хатынь". 70-е гг.

На минской площади Ленина (Независимости с 2005 г.) 7 июля 1984 г. 

И еще одно необычное фото


Среди военно-коммунистических и семейно-бытовых фото выделяются эти два снимка. Не помню, кого это хоронят и когда именно. Возможно, трагически погибшего или скоропостижно скончавшегося брата моей бабушки Рафаила Староверова, однако уверенности на этот счет не имею. Но эти снимки — пример глубоко укоренившихся православных похоронных традиций в СССР за пределами семей военных и партийных чиновников. Мужчина был рабочим или служащим невысокого ранга, и у изголовья гроба есть венок с надписью "рабоч" (видимо, от "рабочего коллектива" или "от рабочих завода").

Учения, маневры, встречи и проверки

Дмитрий Семенович занимался в основном преподавательской работой в армии: обучение морально-психологической подготовке войск к войне. Специализация означала присутствие на различных учениях, маневрах и проверках советской армии. Об этом сохранились фотографии конца 60-х - начала 70-х гг. По всей вероятности, это были отчетные фотографии, в большинстве своем, поэтому они мало что говорят о качестве проведенных мероприятий. Однако они интересны тем, что передают дух времени и на них реальные люди, знаменитые и не очень.




Эти фото отдыха солдат и офицеров на привале могут относиться ко времени учений "Днепр" (1967)

Здесь на ленинском уголке стрелковой роты можно разглядеть слова о 50-летии Октябрьской революции. Из этого делаю вывод, что ситуация на этом и предыдущих фото относится к событиям осени 1967 г. и к учениям "Днепр".


А здесь уже без проблем можно видеть слова "50 летие Октябрьской (революции)", что относит эту группу фото к "Днепру-67".

Предположу, что это тоже фото из осенней серии 1967 года


А эти два снимка, вероятно, относятся к учениям "Двина" в марте 1970 г. В архиве Д.С. Пиянзина есть фото плакатов с награждениями войск за учения "Днепр" и "Двина", а обстановка по времени совпадает с этими двумя армейскими мероприятиями.

Кажется, на фото главный контроллер армии по линии КПСС А.А. Епишев (о нем ниже). Возможно, тоже "Двина-70".



На этих фото проходит какой-то симпозиум представителей армий СССР и Польской Народной Республики. Поиск по фото в разных системах пока не дал мне результатов, которые позволили бы установить людей или время и название мероприятия.

Офицеры на пикнике. Д.С. Пиянзин крайний слева. Фото с распитием спиртного, разумеется,  сделано не на агитационные стенды, а на память участникам встречи.

Награждения в воинской части. Возможно, связанные с "Днепром-67", но это только мое предположение.


По этому фото сложно установить детали. Мужчина слева вероятно ветеран войны, рядом стоит Д.С. Пиянзин уже подполковник, значит это 1970-е гг., потом еще один неопознанный поисковиком подполковник и один такой же неопознанный мужчина в штатском.

Это не расстрел врагов народа, а проверка навыков офицеров по стрельбе из пистолета. Возможно это фото относится к серии "Днепр-67", но это могут быть обычные нормативы.

Судя по качеству фото я бы отнес его к "Днепр-67", но это может быть просто фото встречи с  советским чиновником в штатском в центре.


Подполковник Д.С. Пиянзин посещает зенитную часть или специальную выставку техники. 70-е или начало 80-х.
Пока офицеры обсуждают технику, солдат вытирает нос. Нарочно не придумаешь.


Кто был этот ребенок? Не я ли? Уже не узнаешь, но присутствие ребенка на таком мероприятии говорит о том, что ничего секретного тут не было, вероятнее всего, выставка техники в воинской части, куда заинтересованных лиц привезли на автобусах.

Спецмашины и защитная маскировка

Одним из самых крупных проектов моего деда был фильм для морально-психологической подготовки солдат, снятый в военном городке Печи, на исчезнувшей в настоящее время "инженерке". Кажется, фильм был снят в конце 1970-х или 1980 г. По сюжету солдаты преодолевали различные препятствия, включая проход через огненное заграждение и вели имитацию боя под шум холостых патронов и взрывпакетов.



















Позднее я видел показательные выступления военных в этих сооружениях в 90-е гг. Это уже было чем-то обыденным для армии. Но на конец брежневской эпохи фильмы с подобным сюжетом были передовой технологией обучения для советских военных.


Офицеры после учений. Время и место не установлены. Д.С. Пиянзин в центре.

Подполковник Пиянзин и генерал Епишев. Поскольку мой дед работал пропагандистом, он был в подчинении начальника Главного политического управления Советской армии и Военно-морского флота (ГлавПУР) А.А. Епишева. ГлавПУР был структурой компартии и поэтому не подчинялся Министерству обороны. Епишев был известен консервативными взглядами и борьбой с любым вольнодумством в армии. Если книга разрешалась в СССР, но содержала неудобные факты, например, сталинские репрессии, Епишев следил за недопущением таких книг в воинские части. Д.С. Пиянзин вольнодумцем не был и не думаю, что получил разнос за книги на полке на заднем плане фото. Возможно, Епишев даже и хвалил его работу.

Продолжение следует.

Избранное сообщение

2000-я гады: час лічбавых тэхналогій, грамадства спажывання і маёй маладосці

  У мінулым годзе я зрабіў невялікі агляд 2010-х у Беларусі . А цяпер час "збіраць каменні" часоў 2000-х і іх  ролі ў свеце, у Бел...