Показаны сообщения с ярлыком Печы. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком Печы. Показать все сообщения

07.07.2021

Печы ў каментарыях

 Пасля перапынку ў некалькі год вяртаюся да мікрараёна Печы ў Барысаве, дзе я жыў з 1988 па 1996 гг. і потым ездзіў туды да бацькоў на летнія і зімовыя канікулы падчас вучобы ў БДПУ (1997-2002). Але вяртаюся толькі віртуальна: пандэмія covid-19 пакуль дазваляе мне бачыць бацькоў толькі праз інтэрнэт.

У гэты раз хачу звярнуць увагу не столькі на свае фоткі, колькі на маладаследаваны пласт матэрыялаў па гісторыі: каментарыі ў сацыяльных сетках. (Раней яны мне ўжо вельмі дапамаглі, калі я пісаў пра зніклыя вну)

Нямецкі след на Доме культуры

Адной з адметнасцяў гарадка Печы з'яўляецца былы Дом Афіцэраў, які цяпер вядомы як Печынскі дом культуры. Падчас нямецкай акупацыі тут знаходзілася разведшкола Абвера "Сатурн" ці было афіцэрскае казіно (версіі краязнаўцаў адрозніваюцца). Але дакладна вядома, што над уваходам у будынак застаўся след нямецкай акупацыі.

Мне яго паказвалі, але я яго не бачыў, як вопратку голага караля з вядомай казкі. Адны казалі, што я там мушу убачыць свастыку, другія -- слова CASINO гатычным шрыфтам. А некаторы час таму я трапіў на цікавы каментар у Аднакласніках, я яго не перакладаю з рускай і заховаю як ёсць, толькі раздзяліў на абзацы:

Дулов Александр 

В 1978 году... когда я жил в Печах здание было несколько другим  каждый год его закрашивали обыкновенной побелкой... примерно в сентябре-октябре после осенних дождей на фасаде здания проступала фигура немецкого орла во всей своей пугающей красоте.... мы мальчишками бегали смотреть... через день два фасад срочно закрашивали опять

став постарше и заинтересовавшись историей происхождения орла мы нашли в Борисовском музее истории войны документы...оказалось что в наших Печах в войну располагалось разведывательно-девирсионная школа "Сатурн" (кстати в свое время был снят фильм с одноименным названием "Падение Сатурна"... фильм снимался в Печах и в его окрестностях).... 

Немного попозже примерно 1982 году ... новый комдив Печей распорядился сколоть весь фасад и наложить новую штукатурку больше мы орла не видели....зато в 1983 году весь городок участвовал в съемках фильма "Пламя"  и целых пол года можно было наблюдать и фашистов марширующих по объездной дороге к месту съемок и красноармейцев с партизанами...

Нешта мне падказвае, што гэта сведчанне выглядае больш праўдзівым, чым астатнія наконт таго што менавіта было на фасадзе цяперашняга Дома культуры.

Настаўнікі школы №7 ва ўспамінах вучняў

У групе УКантакце "Борисов школа №7" я знайшоў цікавае абмеркаванне "Вспомним наших учителей :)". Я захаваю ананімнасць каментатараў тут, але матэрыял пакуль знаходзіцца ў публічным доступе. Зноў нічога перакладаць не буду і захаваю арфаграфію і пунктуацыю як ёсць. Маты выдалю, неістотныя дэталі публікаваць не буду. І просьба нікому не крыўдзіцца: настаўнікам не варта крыўдзіцца на вучняў, бо ніпісанае - гэта толькі іх думкі, а каментарам не варта крыўдзіцца на мяне, бо поўная карціна мінулага складаееца менавіта з такіх дробязяў, як нейкія асабістыя адносіны з настаўнікам у школе. 

Гринь!!!!!!!!

Аццкая тетка;)

***

Неонила Дмитриевна - уххх, гроза!)))))))))))

***

Гринь Галина Петровна......запомню до конца жизни...........не люблю я биологию....

***

Ой, всю жизнь помнить буду учителей 7 школы))))

А Гринь я тож ОБОЖАЛА, как и биологию


На самом деле моей любимой учительницей была и будет Журавлёва Зинаида Викентьевна)))) Она оч хорошая))))

***

у меня любимая учительница - это Светлана Васильевна Сергеева......обожаю ее))))))))

***

Давайте уже вспомним и Юльку-буфетчицу)))))))))))))

***

А Сухова - просто супер тётка!!!

***

прикиньте, сидит овчарка (кто знает. тот поймёт=))) какая-нибудь в контакте, или Нила... Слабо представляю, хотя...

***

Самая "классная" учительница это Шумило,когда она была не в духе,тряслись стены,бывший 9 "Б" 2005 года ,поймёт!;))

Ну,а ,безусловно,самая добрая -это Зинаида Векентьевна!

***

Наш любимый директор-КартельФедор Степанович,математичка-Шушкевич Галина Макаровна,наша классная и историк-Бутова Роза Андреевна(пусть земля ей будет пухом)и многие другие,которые нас чему-то научили

***

Василенко Светлана Григорьевна! Никогда не забуду!...

***

Суховой Валентине Владимировне отдельное ГРОМАДНОЕ спасибо!!! Таких бы клонировать надо...

***

Подтвержаю сказанное о Суховой Валентине Владиимровне. Душевный был классный руководитель у меня в 4-6 классах (1982-85гг). Мы ее еще называли ВВС. А сейчас о ней кто-нибудь что-нибудь знает? А еще я хочу вспомнить своего учителя начальных классов - Корчагину Валентину .... (что-то точно уже не помню, может кто поможет вспомнить). Я и некоторые мои одноклассники после 3 класса продолжали общаться с ней помимо школы.

***

... В.В.Сухова.Время над ней не властно,она не изменилась нисколечко:ни постарела,ни похудела,т.е. как была 22года назад,такая и осталась,молодец(это,наверно,потому что она до сих пор не замужем).

***

Моими любимыми учителями были Картель, Збинская, Александрова, Волкова и Тарасов

***

Картель рулит! ;-)

Он у нас 2 года был классным(Это 70 лет!!!) молодец мужик!!!

А скока он от нас натерпелся..... ;-)))

С нашим выпуском в 2003 он уже окончательно ушел на пенсию....

***

Маркевич Нина Андреевна. Училка хоть и строгая, но классный преподаватель!

***

Вот кого ,а Сухову я никогда не забуду!!!!!Такой вредной училки еще поискать надо! Самая при самая-Журавлева З.В, еще Историк Иванов В.В.,несмотря на свои причуды-прикольный мужик!

***

САМАЯ КЛАССНАЯ---ШИМАНКОВА СВЕТЛАНА ВЛАДИМИРОВНА!!!!!!!!!!!!!

***

А почему никто не вспомнил Кожевникову??))

Она у меня была классным руководителем)

***

А я вспоминаю свою классную руководительницу Ольгу Сильвестровну ( вот фамилию забыла) (Сазаненак -- А.Б.). Странная была женщина. Но математик от Бога. И очень добрая. Я ей очень благодарна. И Суховой В.В. Хоть и строгая, но справедливая.

***

Про Орловскую пацаны правду сказали,я как только 1-го сентября 2006 переступил порог 320 кабинета,сразу её возненавидел. А самым реальным преподом в этой школе я считаю Тарасова А.С.,благодаря ему за время обучения в ВПК я научилсю тому,что будуч курсантом сдаю на отлично,он многое делает для ВПК!

***

оооо,ввс (Сухава -- А.Б.) и мы ее так же кликали....а я всегда помню уважаю и люблю следующий,самых,самых--------Зинаиду Викентьевну Журавлеву-это педагог от бога,всегда поддерживала в моих начинаниях,я ее оч люблю...Тарасов Александр Сергеевич-аааа,это замечательный,самый,самый,мне как папа,люблю его;

***

люблю Сергееву Светлану Васильевну(русский), Гринь Галину Петровну(биология), Журавлеву Зинаиду Викентьевну(белорусский и бел. лит-ра)и Церковну Лидию Николаевну(инглиш). Лучших учителей не было и долго еще не будет

***

Сухова - это ППЦ, можно её любить и ненавидеть, ругать и хвалить, но преподаватель грамотный, хотя и со своими тараканами в голове. Была нашей классухой с 5-го по 11-ый классы.

***

... огромное спасибо хочется сказать Церковной Лидии Николаевне!!! Она была моей классной руководительницей. Конечно многое натерпелась от нас... и безусловно МНОГОМУ научила!!Спасибо!!!

***

Тарасов вёл стрельбу из пневматической винтовки, вспоминаю с любовью


С ужасом думаю о Гринь, *** еще та(извините за мат), мне кажется, ей реально в кайф издеваться над людьми.Всё добивалась от меня (піша дама -- А. Б.), в какой позе мне нравится спать с мальчиками, озабоченная. И не верила, что я с ними не сплю. Это нормально вообще? Слава Богу, биологию она у нас не вела, а то чувствую, закончилось бы это печально

***

Иванов Владимир Валентинович самый лучший классный руководитель!Он за нас горой стоял,мы какуюю нибудь хрень натворим,а он нас защищает! А ещё большой respect Тарасову Александру Сергеевичу, он в патриотов всю душу вкладывает. И вообще у моего выпуска все учителя отличные,не было того,кого я не любил. Всем им поклон и огромное СПАСИБО!

***

Калинина Е.Г. классная моя,это мой любимый учитель,но также и Тарасов А.С. тоже клёвый мужик я ему благодарен,что учусь в ВПК и он делает всё,чтобы мы становились ЧЕМПИОНАМИ.

***

Алексеевич мужик классный, у его на уроке не че не делал!)

***

а бы Рассоху всё равно щас бы завалил, ... сколько нервов вытрепала. И Стрекоза тоже, задрала своими индигами, чтобы они вместе с ней подохли. Самый норм препод Алексеич, жаль ушёл ,как я слышал, вот это препод Легенда =)

***

Рассоха-чудо природы,вот она всем из нашего класса 9"В"(2001)кровушки попила,была нашей классухой,а так все учителя нормальные,только каждый со своими прибамбасами.Огромое спасибо Маркевич Нине Андреевне-она нам была,как вторая мама и научила нас жизни.А Юлька с буфета-это,вообще,откол жизни,особенно,когда с бадуна.))))))

***

Я никогда не забуду Иванова В.В. и Сухову В.В. С Ивановым можно было посмеяться, а Сухова принципиальная старая дева!!! )))))

***

У нас була классной Рожко Галина Павловна (1995-6-7-8-9), приблизилельно такое-же чудо, как Рассоха (только с физкультурным уклоном) А так - Фёдор Степаныч, Нина фёдоровна (спектакли были классные) , Ну и естессно Тарасов (постоянно трындюлей вставлял)! В начальных классах врачиха прикалывала (Толстая такая в больших очках) В старших классах Жираф вёл географию. ВВС не оценила порыв моих эмоций во время рассказа стиха "Безумству храбрых поём мы славу" . Виктор Иванович - классный трудовик ! Всегда с прикольчиками )

***

Иванов,Александрова,Епифановская и Хорунжая- никогда не забуду этих чудесных людей. Душа пела на их уроках.

А вот плохие воспоминания связаны с Россохой и Глушковой.

Ад сябе дадам такія ўспаміны. Падтрымліваю ўсё добрае, што было сказана пра Сухаву і Тарасава. Н.А. Маркевіч запомнілася тым, яна проаводзіла адкрыты ўрок, дзе яе сын, мой аднакласнік Алег, і адна дзяўчына чыталі дыялог з "Людзей на балоце", дзе Яўхім Глушак прымусіў Хадоську да палавой сувязі з ім. Мележ, пранікнёна апісаў гэту драму маладых людзей (нездарма яго імём названа вуліца ў Мінску), а Ніна Андрэеўна зрабіла з гэтага прыгожы павучальны спекталь без пошласцяў. Яшчэ яна вучыла дома бываць часцей і ўвогуле, яе заслуга, што я добра авалодаў беларускай мовай.

Яшчэ крыху пра Н. А. Маркевіч я пісаў у гэтым блогу раней:

"І некаторым дакорам для мяне гучаць словы маёй настаўніцы "бел.літа" Ніны Маркевіч:
-- Вось скончыце школу, раз'едзцеся, хто куды і забудзеце бацькоўскі дом. А вы не забывайце.
А перад гэтым я якраз пераказаў верш:
Трэба дома бываць часцей.
Трэба дома бываць не госцем.
Каб душою не ачарсцвець (менавіта ў такой рэдакцыі чамусьці).
Каб не страціць святое штосьці.

І яшчэ стаяў ля дошкі." 

А Сухава "зліла" нашаму класу з настаўніцкіх "кулуараў", што Святлана Васільеўна Сяргеева мае мянушку "луч Света в темном царстве", бо аднойчы на нейкім паседжанні яна спыталася ў калег "Товарищи, а вы верите в светлое будущее?"

Таксама памятаю як В. Сухава аднойчы ўключала нам магнітафон з запісам нейкага раманса. Як гэта было звязана з канкрэтным урокам рускай літаратуры не памятаю, як і дакладна мелодыю і тэкст раманса. Не магу сказаць, што тады мяне гэта вельмі ўразіла. Але як настаўнік магу зазначыць, што гэта вельмі крута з метадычнага пункту гледжання.

З адыёзных учынкаў Сухавай магу згадаць, як яна мне ў 11 класе, калі я пачаў спазняцца на яе ўрокі (а яны былі першымі), пагразіла прыгаварыць мяне да цалавання рукі кожнай дзяўчыны ў класе. Я ў сваім сэрцы вельмі жадаў цалаваць сваіх прыгожых аднакласніц хоць куды, але моцна сароміўся і аджартаваўся, што не ведаю ці мылі яны рукі. Пасля гэтага з мяне яшчэ пэўны час кпілі хлопцы і дзяўчаты, хоць гэта было і не крыўдна, а на яе ўрокі я больш не спазняўся. У абарону настаўніцы скажу, што сам я і не такія жарты "адкалываў", выкладаючы і ў школе, і ў вну.

Яшчэ настаўнік музыкі Трубач (менавіта такое прозішча было ў гэтага педагога) першым з педагогаў агучыў смелыя думкі ў 1989 ці 1990 годзе:

- Акрамя фашызма ведаеце якая сістэма самая жорсткая?

- Сталінская? - нехта перапытаў у класе.

- Не. Камуністычная. Думаеце, нашы людзі змагаліся з немцамі за камунізм? Яны змагаліся за сваю зямлю...

Нажаль, ён трагічна загінуў, калі лез на дах свайго дома па пажарнай лесвіцы і, сарваўшыся, разбіўся. Крыху больш пра школу і настаўнікаў тут.

Як прагульвалі ўрокі ў СШ №7

Тая ж група ЎКантакце і яшчэ адна тэма для размоў даюць некаторае ўяўленне як бавілі час прагульшчыкі, якія вучыліся ў 90-я і 2000-я. Выбачайце за "прамы эфір", гэта таксама частка гісторыі.

***

В ГДО на соньке в квак рубашиться на бумеранге

***

на трудах сидели или в столовой :D

***

играл дома в денди

***

Мы с подружкой пили коньяк вместо геометрии!

***

Да Да Клуб...NEXT .......и Овчарка с Тарасовым облавой...........туда ходили))))))) ДА Бухали что ж еще))))

***

Когда я прогуливал уроки, мы с другом сидели у него дома и играли в комп, или если были деньги шли пить пиво.

***

водка нет, а вот комп дома или компъютерный клуб.

Дзень Перамогі ва ўспамінах печынцаў

Па тым жа прынцыпе публікую пару ўспамінаў жыхароў гарадка, якія апублікаваны ў групе УКантакце "п/о Печи (вчера и сегодня)"

***

Помню, когда я была еще маленькая, на этот праздник гудели все Печи. Даже из Борисова приезжали к нам.

: "Централка" вся от начала до конца в продовольственных палатках, музыка на весь городок, от бывшей офицерской столовой шашлыками пахло до самой звезды)) Народ гулял, веселился....

***

Раньше еще возле офицерской столовой, на том месте, где сейчас парковку сделали, столб ставили с подарками наверху. Кто залезет-тому и подарок. И ярмарка была :) Бордюрчики все покрасят, оркестр - праздник был.... Мдааа... :)

Ад сябе дадам: у 90-я шашлыкі ў раёне афіцэрскай сталовай былі, палаткі таксама памятаю і музыку і гулянні, а вось слуп з падарункамі не заўважыў. Яшчэ былі выступленні разведчыкаў на школьным стадыёне з біццём бутэлек аб галаву і стралянінай халастымі кулямі.


Замест эпілога

Мая 2-я радзіма пасля Мінска часам трапляе ў СМІ з нагоды смерці салдат у вайсковай частцы ці затрымання чалавека, які, па версіі праваахоўцаў, рыхтаваў тэракты ў Мінску і Пячах вясной 2021 г. Я не пішу пра такія рэчы, бо не маю што дадаць да сказанага іншымі. Але спадзяюся, што буду развіваць тэму "Печы", калі знайду яшчэ цікавы гістарычны матэрыял.

05.04.2018

Газета "Печинские новости"

У 1990-91 гг. барысаўскі гарадок Печы меў сваю ўласную газету. Газета была на прынцыпах самаакупнасці, і свет пабачылі толькі 3 нумары. Але гэта цікавая частка гісторыі эпохі позняга СССР і нараджэння незалежнай Беларусі. Мне атрымалася сфатаграфаваць змест гэтых нумароў у Нацыянальнай Бібліятэцы Беларусі. І цяпер чытачы блога могуць азнаёміцца з тым, што пісалі ў пачатку 90-х у малавядомай правінцыяльнай газеце. Калі на той ці іншай прыладзе праблематычна прачытаць шрыфт фотаздымкаў, іх можна свабодна пампаваць і чытаць на камп'ютары. Пры неабходнасці буду дадаваць свае заўвагі.

№1. Серада 7 лістапада 1990 г.

 Старонка 1


 Генеральскія планы рэдакцыі.



 На першай старонцы першага нумара - пра стварэнне Камітэта грамадскага самакіравання гарадка Печы. Газета будзе відавочна на баку грамадскіх актывістаў, якія будуць "у контрах" з камандаваннем гарадка.


 Артыкул на стар. 3. Абмеркаванне мітынгу 17 кастрычніка 1990 г. у г. Жодзіна, прысвечанага тэме "Ці павінны юнакі БССР служыць у Савецкай арміі?". Цікава, што ў мітынгу прыймалі ўдзел прадстаўнікі БНФ (тады яшчэ грамадскай арганізацыі, пазіцыя якой была крыху больш левай і сацыялістычнай, чым сённяшняй партыі з аднайменнай назвай) і аўтар, які відавочна трымаецца поглядаў позняй Перабудоўлі, сумленна прызнае, што "бэнээфаўцы" паводзілі сябе прыстойней за савецкіх вайскоўцаў-кансерватараў, якія спрабавалі перакрычаць апанентаў ці задаць ім правакацыйнае пытанне. Цікавае заключэнне: "Але галоўнае: ні з таго ні з другога боку не прагучала пытанне: "Каму служыць?". Бо на сённяшні дзень для арміі і для народа - гэта не рытарычнае пытанне."

 Апошняя 4-я старонка з фотаздымкамі...

 ...прапановамі падаць платныя аб'явы ў рэдакцыю і самім адрасам рэдакцыі. Паколькі рэдакцыя знаходзілася ў гарадской кватэры (хутчэй за ўсё галоўнага рэдактара) і цяпер там могуць жыць людзі, якія не маюць дачыненне да газеты, я вырашыў не даваць дакладны адрас і тэлефон у масы. Тыя, хто жадае ведаць іх, могуць самі заказаць гэту газету у Нацыянальнай бібліятэцы. (І, думаю, не толькі там).

 Аптымістычны тыраз у 1000 экз. і анонс наступнага нумара, а таксама важнае тлумачэнне: "Выходзіць адпаведна напаўненню матэрыялам". Тым не менш, я думаю, што наступны нумар выйшаў значна пазней па прычыне фінансавых праблем газеты (і ўсяго СССР), а не недахопу кантэнта.

№2. Чацвер 31 студзеня 1991 г.

 У новым нумары зноў падымаюцца пытанні грамадскага самакіравання і эканамічных рэформ. Гэта быў дух часу.

 Цікава, што заснавальнікі, рэдакцыя і карэспандэнты заставаліся ананімнымі, магчыма па прычыне таго, што за газетай стаялі некалькі чалавек з актыўнай грамадскай пазіцыяй, але без уплыву. Трэба адзначыць, што пачатак 90-х быў часам, калі новыя выданні яшчэ не ведалі слова "рэдакцыйная палітыка" і публікавалі практычна ўсё, што ім дасылалі.

 Цана, як і ў папярэдняга нумара, - 75 савецкіх кап., лозунг на "шапцы" "Уся ўлада Саветам!", які тады быў рэвалюцыйным: перадача ўлады ад КПСС - мясцоваму самакіраванню. Аналагічны - "Уся ўлада Саветам, а не партыям" быў у кранштадскіх матросаў  падчас паўстання 1920 г.
Таксама заўвага аб тым, што Камітэт грамадскага самакіравання ваеннага гарадка нарэшце зарэгістравалі.

Старонка 2. Крытытка бесгаспадарчага стасунку камандавання гарадка да інфраструктуры і абгрунтаванне неабходнасці мясцовага самакіравання.

Кафэ "Віцязь" адпраўляла "налева" прадукты. Класіка жанру эпохі позняга СССР.

Старонка 3. Палкоўнік Крамарэнка прыйшоў у магазін з патрэбнай сумай грошай і купіў каляровы тэлевізар. У чым праблема? Ён не стаяў у доўгай чарзе за "дэвайсам", што было неабходнасцю таго часу. Як кажуць тыя, хто настальгіруе па савецкім часам, такую краіну згублілі! Але, калі сур'ёзна, гэта было парушэннем парадку, нават свайго роду карупцыяй, і газета яшчэ не раз прайшалася па савецкаму блату.

Гэта быў апошні нумар, які быў выдадзены да падзення савецкай улады. На яго апошняй (4-й) старонцы пераважна знаходзіліся вершы і аб'явы. Фінансавыя праблемы заміналі рэдакцыі выдаць новы нумар амаль да канца года. Я ў гэтым упэўнены, бо знайсці матэрыял нават для правінцыяльнага выдання не праблема. Тым больш, што газета друкавала і лісты чытачоў, і артыкулы дэпутатаў мясцовых саветаў, і матэрыялы іншых выданняў. Таксама наўрадці рэдакцыі проста было лянота друкавацца. Нават калі гэта былі 1-2 чал., на этапе выдання тыражом 1000 экз. яны былі ўжо завязаны ў бізнесе і не маглі ўсё так кінуць. І, нарэшце, савецкая ўлада на гэты момант ужо так аслабла нават у правінцыі, што не дазваляць друкаваць газету мясцовым вайсковым і цывільным чыноўнікам было праблематычна. Таму застаюцца толькі фінансы, як магчымыя праблемы выдання "Печинских новостей".

№3. Чацвер 26 снежня 1991 г.


Першы нумар у дзень, калі СССР канчаткова знік як дзяржава, дэнансаваны Саветам Рэспублік Вярхоўнага Савета Савецкага саюза. І апошні нумар гэтай газеты. Рэдакцыя не развітваецца з чытачамі, але больш ніводнага нумара ў Нацыяналцы я не знайшоў, з чаго і раблю такую выснову. Лозунг "Уся ўлада Саветам!" змяніўся віншаваннем з надыходзячым новым годам. А цана ўзрасла да 1 савецкага рубля.



Дэпутат Мінскага абласнога савета Ігнаценка ўжо публікаваўся ў гэтай газеце. На гэты раз ён звяртае увагу на тое, як старшыя афіцэры абыходзілі малодшых у чарзе на набыццё аўтамабіля. Зноў савецкія рэаліі: не дастаткова было мець патрэбныя грошы на машыну, трэба было чакаць некалькі год сваёй чаргі і начальства цябе лёгка абыходзіла.
Тут трэба заўважыць, што гэта быў дэпутат новай хвалі, куды патрапілі і многія тыя, хто шчыра жадалі дапамагаць людзям і яшчэ не былі сапсаваны палітычнай барацьбой і карупцыяй. Пазней частка з іх прарасла ў наменклатуру ці пакінула палітычную дзейнасць з расчараваннем. Як кажуць, новая мятла спачатку лепш мяце. Дэпутат Ігнаценка мог быць часткай гэтай "пранароднай" хвалі свядома ці несвядома.



Зноў першая старонка. Дэпутаты Ігнаценка, Крыжаноўскі і Дэйко разам са старшынёй Беларускага Згуртавання Вайскоўцаў Статкевічам сустракаюцца з жыхарамі гарадка ў Доме афіцэраў (цяпер гэта Печынскі дом культуры), спарабуюць выступіць на тэму незаконнай прыватызацыі нейкай маёмасці партыйнай наменклатурай і паставіць пытанне ад правядзенніі рэферэндума аб неабходнасці арганізацыі грамадскага самакіравання ў Пячах. Мясцовае вайсковае камандаванне і дэпутат Барысаўскага гарадскога савета Новік замінаюць ім выступіць і пагражаюць разабрацца. Чым скончылася процістаянне я не ведаю, але сёння Печы існуюць як некалькі вуліц у Барысаве.

Старонка 2. Яшчэ класіка савецкага (і постсавецкага) жанру: салдаты тэрміновай службы будуюць палкоўніку Іванчуку і падпалкоўніку Вялічке дачы і працуюць на розных прадпрыемствах, як бясплатная працоўная сіла. Грошы, заробленыя салдатамі, відавочна, дзеляць між сабой іх афіцэры.

Старонка 2. Маёра Варанца звольнілі з арміі за ўдзел у арганізацыі сустрэчы жыхароў гарадка з дэпутатамі і кіраўніцтвам Беларускага згуртавання вайскоўцаў.

Старонка 3. Заява Савета ваяроў-інтарнацыяналістаў да кіраўніцтва Аб'яднанага вучэбнага цэнтра з шэрагам патрабаванняў і прапаноў

Таксама стар. 3. Яшчэ серыя прапаноў печынскіх ваяроў-інтэрнацыяналістаў. Цяпер да дэпутата Сакалова. У звароце разглядаюцца як прапановы вырашэння праблемы забеспячэння вайскоўцаў жыллём, так і правядзення рэферэндума аб самакіраванні ў гарадку.


Стар. 4. Пры СШ№7, якую мне давялося скончыць у 1996 г., дзейнічала суполка Таварыства беларускай мовы пад назвай "Сябрына". Рускамоўная газета "Печинские новости" зрабіла "Сябрыне" файную рэкламу. Акрамя прапановы прыходзіць у 101 кабінет школы ў апошнюю сераду кожнага месяца ў 20.00, каб чытаць беларускую літаратуру, вывучаць гісторыю і мову Беларусі, у артыкуле ёсць і прамы заклік аддаваць дзяцей у беларускамоўныя школы ў сувязі з тым, што беларуская мова стала адзінай дзяржаўнай мовай Рэспублікі Беларусь...

Акрамя адрасу рэдакцыі з'яўляецца і заўвага, што адказнаць за праўдзівасць і дакладнасць матэрыялаў нясуць яго аўтары.

Тыраж скараціўся на 1 экз. І друкарня ўжо іншая.

Гэта зніклая газета пачатку "ліхіх" 90-х добра паказала, што і вайскоўцы, цівільныя людзі здольны быць грамадска актыўнымі і ініцыятыўнымі пры спрыяльных умовах. І правінцыялы могуць у гэтым не саступаць жыхарам сталіц. "Печинские новости" можна аднесці да 4-й улады ў заходнееўрапейскім сэнсе: калі СМІ кантралююць дзейнасць мясцовых органаў улады, выкрываюць праблемы і парушэнні парадку. Пры гэтым гэта 4-старонкавае рускамоўнае камерцыйнае выданне было хутчэй познесавецкім, чым беларускім. Невядома ў якім накірунку развівалася б гэта газета, калі б яе працягвалі выдаваць далей. Але яна, безумоўна, стала часткай гісторыі гарадка Печы і ўсёй Беларусі.

Здымкі гісторыка Андрэя Берастоўскага. Зроблены ў чытальнай зале Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі 3.04.2018 г.

08.05.2017

День Победы?

Примерно год назад смотрели с сыновьями ролик в Интернете, где рассказывалось как немцы для россиян делали скоростной поезд. Услышав, "немцы", мой старший сын, который тогда ходил в сад, сказал:
- Ой-ё-ёй. Ведь они плохие.
О том, как у мы разрулили эту ситуацию, скажу чуть позже, а сейчас еще несколько историй.
Я учился в в печинской школе № 7 г. Борисова. Начало 1990-х гг. Кажется, это был седьмой класс, но не помню точно. Двое моих одноклассников наклеили на свои красные повязки дежурных свастики, нарисованные на белых бумажных кружочках, ходили по классу, вытягивали руки в нацистском приветствии и говорили о себе любимых:
Александр, Шульц - СС!
Им, конечно, досталось от классной, но это был далеко не единственный случай такого творчества на красных повязках в нашей школе. Поэтому одна из завучей при "разборе полётов" нашего класса упомянула и про эту проблему. С её слов такой "эсэсовец" во время воспитательной беседы в кабинете директора оправдывался:
- А чё такое? Гитлер - крутой чувак...
Это было в период, когда воспитательная работа в моей стране перестала быть идеологической. Когда я заканчивал ту же школу в 1996 г. патриотизм снова стали активно внедрять в воспитательный рацион школьников. Тогда я был уже в другом классе, т. к. в предыдущем надо мной слишком часто издевались хулиганы, но это просто лирическое отступление... В классе идет дискотека. Танцуем в кругу. Один из парней выкрикивает фразу:
- Алес сюзанен нахенмаль... (именно так она звучала в его исполнении, он говорил, что это значит по-немецки "а теперь все вместе", думаю, что это какое-то искажение, но из песни слова не выкинешь)
- Зиг хайль! - ответили хором многие парни из круга.
В моей жизни преподавателя английского было несколько околофутбольных националистов. Только один из них утверждал, что разделяет многие положения идеологии Гитлера. Я достаточно вежливый человек, чтобы не использовать в их адрес слова "фашист" ибо те, с кем я работал, себя ни фашистами, ни нацистами не считали. (Один из них охарактеризовал себя так: "я анти-антифашист"). Но настенные откровения во многих подъездах моего родного города Минска дают понять, что немало юных минчан чтят нацистскую символику (впрочем зачастую как славянский "коловрат" без привязки к нацизму) и признают себя фашистами.
Интересно, что минимум в двух случаях юных национал-радикалов загнали в патриотическую проправительственную организацию "Белорусский республиканский союз молодежи" (БРСМ). Дело вот в чем. От педагогов часто требуют формальных показателей по множеству различных вопросов. Участие в патриотических организациях и мероприятиях - только один из них. И получается, что проще добиться стопроцентного участия в пионерской организации или БРСМ класса или группы, чем заставить учащихся сдать деньги на ремонт класса или горячее питание. Возможности заставить вступить в такие организации на основании закона отсутствуют, и часто вопрос решается запугиванием (не поступишь в вуз, вызовем к директору, отчислим из вуза, выгоним из общежития) за которым почти всегда стоит откровенный блеф или элементами поощрения. Например, "ребята, кто хочет получить такие красивые галстуки, приносите завтра по 1.50" или "членам предоставляется новогодний подарок, скидка в клубе,  место в общежитии". Возвращаемся к вопросу. В двух известных мне (правда в пересказе, но из надежных источников) случаях в БРСМ загнали национал-радикалов. В одном из них радикала поставили во главе первичной ячейки, хотя он открыто выражал полунацистские замашки и даже приветствовал одно время преподавателей гитлеровским салютом.
На это можно сказать, что дети взрослеют и умнеют. Частично соглашусь. Но вернемся к моей первой истории. Порой я бываю чрезмерно строг со своими детьми. Но когда они выражают взгляды, с которыми я не согласен, я стараюсь рассуждать. Я напомнил старшему сыну, что члены группы Scorpions, песни которой он любит и под песни которой я укачивал его в первый год его жизни, - немцы. Потом рассказал о мужестве наших единоверцев в Германии времен нацизма, отказывавшихся воевать и даже произносить нацистское приветствие.
А затем мы посмотрели выборочно несколько видеокадров. О том, как люди самого разного возраста говорят об особом избранном положении русских как нации, о том, как какая-то немолодая женщина в России в актовом зале некой школы (или чем-то подобном) призывала православных русских тыкать половой тряпкой в лицо тем, кто с ними не согласен. Материалов о том, как люди в других странах бывшего СССР считают русских  недочеловеками, не нашел, но объяснил своими словами. Напоследок почитали стихотворение "Моя Германия" одного немецкого поэта-антифашиста. В конце предложил сыну сделать вывод.
- Все эти люди, о которых мы смотрели, похожи на фашистов?
- Да.
- Можем мы с уверенностью сказать, что фашизм победили в 1945 г.?
- Нет.
Я не поощряю смотреть с детьми видео, содержащие подобные призывы. Я хорошо знаю что повредит моим детям, а что нет и в каких пределах, но все дети уникальны и кому-то мой опыт совсем не подойдет. Однако думаю, многие мои читатели поймут почему для меня 9 мая что-то среднее между просто выходным днем и днем скорби по погибшим родственникам, но никак не праздник победы добра над злом...

19.08.2016

Печы-4

Гэта ўжо чацвёрты "тур" у Печы, былы ваенны гарадок у межах г. Барысава. На гэты раз паехаў туды з усёй сям'ёй: я+жонка+абодва сыны. Як я пісаў крыху раней, маршруткі "руляць" у міжгародніх паездках, і ў гэты раз мы выбралі паехаць маршруткай ад ст.м. Усход, а не электрычкай. Перавага была і ў тым, што каб ехаць з Мінска маршруткай трэба было толькі выйсці з дому і прайсці пешшу кароткую адлегласць, і ў тым, што электрычка ходзіць раз у гадзіну, а маршруткі кожныя 10-15 хвілін, і ў тым што даехаць можна менш, чым за гадзіну, (электрычкай усе паўтары).

Заходзім з Барысаў-Арэны

Нас высадзілі на аўтобусным прыпынку недалёк ад новага стадыёна "Барысаў-Арэна"


Дарога на Печы. Яе ад маршруткі можна прайсці прыкладна за 20 хвілін


Барысаў-Арэна


Аўтобусны прыпынак вёскі Востраў. Пакуль мы ішлі да Пячэй, праехалі абодва аўтобусы, якія курсіруюць у Печы (№ 9 і 10) і 3-4 гарадскіх маршруткі. На маёй памяці нават у 2000-х транспарт у Печы хадзіў дрэнна. А тут і брукаванку добрую зрабілі ўздоўж дарогі. Арэна - рухавік прагрэсу...


Мост над чыгункай аршанскага накірунку. Від на паўстанак.


Від на другі бок. Чыгунку, як я ужо пісаў, агарадзілі толькі з аднаго боку. Так што ад аматараў пераходзіць рэйкі дзе не трэба гэты плот абараняе, а ад дзяцей, якія могуць пажадаць гуляць на рэйках - не. Як і ад падлеткаў, якія часам б'юць вокны у электрацягніках.


За мастом, але да царквы і былога КПП, ёсць новая грунтовая дарога, перпендыкулярная асноўнай, што вядзе на Печы. На грунтоўку мы збочылі, каб хутчэй дайсці да дому маіх бацькоў. Тут я раптоўна сустрэў бітую цэглу, якую маглі раней выкарыстоўваць у вайсковых інжынерных умацаваннях, ліквідаваных у 2000-2010-х гг.

"Закон подласці" і бібліятэка

Я ізноў наступіў на старыя граблі. Як і ўвосень 2013 г. я забыўся зарадзіць акумулятар лічбавага фотаапарата і папярэдні кадр стаў апошнім на яго карце памяці. У маіх тэлефонах няма камеры. У жонкі смартфон. Але там таксама акумулятар быў на 4%а яго зараднік застаўся дома. У бацькоў такога няма. Але там, куды я збіраўся пайсці, можна было і не рабіць такой фотасесіі, як у папярэднія паходы. Я ішоў у бібліятэку Печынскага дома культуры (былы дом афіцэраў).

У гэты раз пашанцавала пагутарыць з бібліятэкаркай, якую мне ухвалілі як знаўцу гарадка. Насамрэч, яна працуе на гэтым месцы толькі 4 гады і раней гарадок не ведала. Тым не менш, падзялілася тым, што сама сабрала пра Дом культуры.


За час сваёй працы яна сабрала папку ксеракопій газетных артыкулаў пра нямецкую разведшколу "Сатурн", якая падчас Вялікай Айчыннай знаходзілася ў Пячах.


Дакладна невядома ці была гэта школа у Доме культуры або ў казармах аўтабата. Мясцовы гісторык Іваноў, з якім я меў размову падчас аднаго з папярэдніх візітаў, лічыць што "Сатурн" мяшкаўся у Доме культуры, а казіно было у цяперашнім дзіцячым садзе. А былы вайсковы шафёр Пётр Пятроў, з якім я пазней меў размову УКантакце, сцвярджаў, што бачыў як праступаў надпіс "CASINO" гатычнымі літарамі менавіта на Доме афіцэраў - г.зн. Доме культуры і лічыў, што "Сатурн" дзейнічаў у казармах аўтабата згодна пэўным савецкім фільмам пра гэту разведшколу.


Бібліятэкарка не пацвердзіла звесткі П. Пятрова пра надпіс, але паказала мне месца, дзе пастаянна зафарбоўваюць свастыку. Яна пад зоркай на жоўтай паласе.

 Апошні кадр патраціў на буклет мясцовай вайсковай часткі, дзе апісана храналогія яе дзейнасці у Пячах. Цікаўныя могуць яго спампаваць і нешта убачыць, але пасля гэтага смартфон жонкі аб'явіў мне забастоўку.

Была яшчэ адна кропка куды можна было паспрабаваць зайсці негледзячы на навальніцу: новы Дом афіцэраў, дзе як мне казалі, знаходзіліся матэрыялы пра гарадок. Але адказны за афіцэрскі клуб падпалкоўнік Курэнковіч на сувязь са мной не выходзіў негледзячы на мае розныя спробы з ім звязацца. Спецыяльна для яго пішу, што мяне цікавіць толькі гісторыя гарадка, як населенага пункта, а не распалажэнне гармат і асаблівасці маральна-псіхалагічнай падрыхтоўкі салдат. Ніякай фотасесіі на тэрыторыі казарм абяцаю без дазволу не весці. Але я ведаю, што знайду дастаткова інфармацыі нават, калі для мяне зачыняцца і іншыя дзверы. Гэта ўжо не першая такая сітуацыя.

Назад ішлі ўздоўж праезда, які пераходзіць у вул. Тухачэўскага. Заўважылі новы дом па Сярэбрэнікава 49 і будоўлю яшчэ аднаго жылога побач. Значыць неўзабаве тут будзе 50 шматкватэрных дамоў.



Перад ад'ездам атрымалася рэаніміраваць жонкін смартфон і сфоткаць з перона малады падлесак, які пасадзілі зусім нядаўна.

Працы яшчэ хапае. Нават калі б не тэхнагэнная катастрофа. Таму працяг будзе. Хутчэй за ўсё наступным годам.

Гл. таксама:
Печы: гісторыя, ўспаміны і сучаснасць. Вандроўка з сынам
Ізноў у Печы па ўспаміны
Трэці паход на Печы
Печы на картах і фотаздымках

Вандроўка адбылася 16.08.2016

26.05.2016

Печы на картах і фотаздымках

Звычайна пад тэгам "Печы" тут стаяць мае ўласныя здымкі. Але сёння будзе выключэнне. Публікую працу іншых даследчыкаў, кожны з якіх рабіў сваю справу і ў выніку дапамог лепш даведацца пра гэты былы ваенны гарадок. Спачатку крыху картаграфіі.

Печы на картах


Печы на карце Мінскай вобласці. Зроблена ў 1994 г., надрукавана ў 1997 г. Праз праграму Fast Stone я абвёў чырвоным алоўкам межы Пячэй на гэтай карце


Печы на карце ТАМ.BY


На падставе гэтай карты - мой варыянт расфарбаваны з дапамогай Paint. Шэрым колерам мнагакватэрныя дамы і інфраструктура, сінім - вайсковыя казармы, уласна ваенны гарадок, карычневым - прыватны сектар, які як бачым часткова знаходзіўся на тэрыторыі гарадка, калі той быў абнесены плотам. А зялёным пазначаны лясны масіў.





А гэта варыянты з Google Maps.

Печы на старых здымках.

А зараз будуць некалькі старых здымкаў гарадка, якія маюць некаторае значэнне для гісторыі і Пячэй, і ўсёй Беларусі.


Фота дзяжурнага па гарадку А.Чыжыкава. Пачатак 1950-х. З архіва гісторыка А. Цісецкага. Крыніца: А. Тисецкий. Ликвидация по-борисовски. www.bramaby.com/ls/blog/history/4339.html Таксама апублікавана ў часопісе "Милиция Беларуси" май 2016 г., № 2 (62)


1967 г. Хутчэй за ўсё гэта "інжынерка". У 1980-х гэтай драўлянай канструкцыі, здаецца ўжо не было, але былі іншыя. Здымак Уладзіміра Іванова, на фота ён сам і яго таварыш. Апублікаваны газетай "Витебский курьер": Вл. Иванов. Воинский призыв. За и против, тогда и теперь// Витебский курьер 22.11.2015, www.vkurier.by/34206


Падчас вучэнняў у 1970-х. Хутчэй за ўсё гэта таксама "інжынерка". З фотаархіва майго дзеда Дзмітрыя Сямёнавіча Піянзіна.

***
Гэта толькі нататкі буйной працы па вывучэнню былога ваеннага гарадка. Па меры знаходжання дадатковай інфармацыі гэты пост буду пашыраць. Негледзячы на такі фінал ў стылі military, хачу зазначыць, што вывучаю Печы не як ваенны гарадок, а як пасёлак, які бачыў многія моманты гісторыі СССР і Беларусі, дзе жылі розныя людзі і часткова захаваліся рэшткі мінулага. Таму буду вітаць дадатковыя ўспаміны, фота, відэа, асабліва не прывязаныя да ваеннай тэматыкі.

Іншыя пасты пра Печы з мноствам маіх уласных фотаздымкаў:
Печы: гісторыя, ўспаміны і сучаснасць. Вандроўка з сынам
Ізноў у Печы па ўспаміны
Трэці паход на Печы

Избранное сообщение

Метэаназіранні 2026 г.

 Працягваю свае назіранні за глабальным пацяпленнем. У мінулым годзе рабіў падрабязны агляд , у гэтым вырашыў пісаць крыху лаканічней. Студз...

Зараз чытаюць